..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Ölümden sonra yeni birşeylerin olduğu konusunda umutluyum. -Platon
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Anı > Ahmet Melih Karauğuz




8 Temmuz 2011
Not Defterinden Arta Kalanlar  
Ahmet Melih Karauğuz
Yaşarken ölmüş bir insanın öldükten sonra yaşama hikayesi. Zor bir hayat, pişmanlıklar. Sır bir arkadaş. Ve tarihe kazınan anılar.


:AEBA:
    Karanlığın ne olduğunu soran bir adama gösterilecek olan bir yerde yatıyordu. İçerisi buz gibiydi. İliklere kadar işleyen soğuk. Odanın sessizliğini kalbin atışını ölçen o alet bozuyordu, belli aralıklarda. Tanrı, her zaman bu kadar cömert olmuyordu, son anını yaşayan kullarına karşı. Çünkü bazılarına yaşarken düşünmek için bol bol vakit veriyordu; bazılarına da ölüme giderken. Bu son şansı kullanmak isteyip istemediğini bilmiyordu Cevdet. Neden sonra bu 'son şansı' kullanma isteği doğdu içine. 'Yaşarken öldüm zaten, ölürken yaşamayı deneyeyim.' diye sessizce söylendi. Gerçi sesli konuşsa da kimse duymayacaktı onu, hastahanenin en uç köşesinde yatarken.
    'Yaşamak nedir?' diye sordu kendi kendine. Çok severdi böyle cevabını bilmediği soruları cevaplamak için saatlerce uğraşmayı. Sahi yaşamış mıydı kendi hayatını. Yüzü solgundu. Hocası tarafından sözlüye kalkan o 'tembel' çocuk gibiydi. Utanmıştı... Neye karşı utandığını bilmiyordu. Belki de Tanrı'ya karşı utanıyordu. Çocuk olmuş muydu?, Sevmiş miydi hiç bilmiyordu. Sessizliği bozan makinenin sesi onu rahatsız etmeye başlamıştı. Aslında onu rahatsız eden o ses değildi, onu rahatsız eden yavaş yavaş hayatının son bulmasıydı. Ailesini düşündü, 'Bu son yolculuğumda yapayalnızım'.
    Babasının küçük bir dükkanı vardı. Fakir değillerdi belki ama zenginde sayılmazlardı. Tek çocuktu. Annesi orta boylu, kilolu, şeker mi şeker bir kadındı. Babasının güldüğünü hiç hatırlamıyordu. Gerçi babası hakkında hatırladığı tek şey sigara içip aklına gelen her şeye küfür etmesiydi. Annesi, onu hiç unutamıyordu. O bir melekti... Bir gün sınıfta bir öğrenci 'Hocam melekler nasıl?' diye sormuştu. Öğretmen de 'Kanatları olan, çok güzel şeker mi şeker, bembeyaz varlıklar.' demişti. O gün, eve önceki günlere göre daha hızlı gitmeye çalışıyordu. Annesini görmesi lazımdı. Acaba annesinin de kanatları var mıydı? Eve girdiğinde annesine koştu ama annesinde kanat felan yoktu. 'Anne kanatların nerede?' diye sorduğunda annesinin cevabı onu çok üzmüştü. 'Benim kanatları yok ki canım oğlum.' Ne yani şimdi annesi melek değil miydi? Hayır annesi elbette melekti, hoca yanlış biliyordu. Gülümsedi, Cevdet. Çocukluğundan kalan tek anı buydu. Tekrar yaşamak istedi bir an. 'Keşke' dedi. 'Keşke bir şansım daha olsaydı da hayatı baştan yaşasaydım. Çocuk olsaydım, doyasıya koşup, horoz şekerlerinden yeseydim. Babamın kızacağını bilmeme rağmen ona sarılıp öpseydim onu.' Oysa unuttuğu bir şey vardı. Keşke treni hep boş geçmişti duraklardan. Gitmesine çok az kalmıştı. Yüzünde yaşayamamış olmanın pişmanlığı vardı. Gidiyordu arkasında bir kaç küçük not, bir şiir kitabı ve denemeler bırakıyordu. Ama ne işe yaradı ki. Doğduğunda da tanınmıyordu ölürken de tanınmayacaktı. Gözlerinden dökülen yaşlar tam çarşafa düşecekti ki bir şey duruyordu karşısında. Neydi bu, kimdi? Gerçi anlatsa da anlamazdı kimse. 'Galiba ölmeden önce gelecek olan melek buymuş' dedi. Odanın sessizliğini belli aralıklarda bozan o makina, durmadan ötmeye başlamıştı. Odaya onlarca insan koştu ama boşuna. Ölmüş bedenin raporunu yazmaları gerekiyordu. Cevdet bilseydi bunu, mutlu olurdu. İlk kez adını birçok insan duyuyordu:
    Cevdet Günbak!

    Cesedi kimsesizler mezarlığına gömdüler. Bir hoca ve bir kaç adam tabutu sırtladı, dualar okundu, sırf 'adet yerini bulsun' diye. Cevdeti gömüp gittiler, bir kişi dışında. Hava yağmaya başlamıştı ama o yine oradaydı. O da pişmandı. En iyi arkadaşını yalnız bırakmanın pişmanlığı vardı içinde. Yağmurdan sırılsıklam olmasına rağmen yine yürüyordu. Gözyaşlarını saklamanın başka çaresi yoktu çünkü. Yürüyordu... Arkadaşının evine doğru yürüyordu. Çok geçmeden buldu evi. Apatman kapısı açıktı. Ruhunun içindeki acıya rağmen girdi. Kapının önüne geldi, anahtarla biraz zorladıktan sonra kapıyı açabilmişti. Burnuna gelen koku çok tanıdıktı... Dostunun kokusunun yanında yalnızlık kokuyordu. Bu kokuyu iyi bilirdi. Dostu da yalnızlık kokmuyor muydu? Ev karanlıktı tıpkı hastahendeki oda gibi. Perdeleri açtı, o dost. Her yerde notlar vardı. Yerde, duvarda, masada her yerde... Hepsinin altında aynı imza 'Cevdet Günbak'. Ama asıl dikkat çeken gülen çocuk resimleriydi. 'Bu uçurtma hala daha nasıl sağlam.' diye düşündü. Uçurtmaya bakarken yüzündeki ıslaklık onu kendine getirmişti. İşte yine ağlıyordu. Dostuna ağlıyordu, pişmanlığa ağlıyordu. Yazıları eline aldı. Şiirler vardı, denemeler ve günlükler. Arkadaşına olan borcunu nasıl ödeyeceğini biliyordu. Hemen bilgisayarı önüne açtı. Kitabın adını yazmıştı bile:
    'Not Defterinden Arta Kalanlar...'



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Bir Masanın Öyküsü
Ölümüne Sınav
Bizim Mahallenin İnsanları - 1 -
Bir Kentin Öyküsü

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Şehir Bu Gece de Karanlık [Şiir]
Schindler'in Listesi [Şiir]
Ayrılık Zordur [Şiir]
Çocuk [Şiir]
Bil ki Ben Gitmişim [Şiir]
Baba... [Şiir]
Gittikten Sonra... [Şiir]
Gitme... [Şiir]
Ben Kimim? [Şiir]
Mutsuzuz Çünkü... [Deneme]


Ahmet Melih Karauğuz kimdir?

Uçsuz bucaksız çölde bir kum tanesiyiz. Elbette değerimiz var. Bir avuç kumla beraber.

Etkilendiği Yazarlar:
Orhan Veli, Necip Fazıl, Adnan Menderes


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © Ahmet Melih Karauğuz, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.