..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Ölümden sonra yeni birşeylerin olduğu konusunda umutluyum. -Platon
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Roman > 1. Bölüm > Kemal Yavuz Paracıkoğlu




11 Haziran 2012
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/8.  
Kemal Yavuz Paracıkoğlu
Fiko ve diğerleri aşağıdaki ölü eşkıyanın ve Alican’ın başında toplanmışlardı, adamı yanına geldiğinde adamın önüne dikilip, yerdeki ölü bedenleri işaret ederek, öfkeyle bağırmaya başladı:


:AFJI:
Fiko ve diğerleri aşağıdaki ölü eşkıyanın ve Alican’ın başında toplanmışlardı, adamı yanına geldiğinde adamın önüne dikilip, yerdeki ölü bedenleri işaret ederek, öfkeyle bağırmaya başladı:
“Ne bu hal ulan! Ulan, n’aptınız öyle, şerefsizler! Neden zapt edemediniz iki piçi? Öteki piçi neden bıraktınız! Neden gebertmediniz! Beceriksiz pezevenkler!”
Eşkıya, korkulu, “sen bırakıp gelin diye işaret ettin ya!” diye söylendi.
Fiko, hırsının önünü alamayarak adama bir yumruk savurdu.
“Ulan ben, çabuk olun, diye işaret ettim, dangalak!”
Eşkıya, yediği yumruktan sakınarak, “Hemen çıkıp getiririm onu da Fiko ağam!” dedi.
Fiko, sakinleşmeye çalışarak, “Olur! Attığın silahı köyde duymayan kulak mı kalmıştır sanırsın? Hadi toparlanın, gidiyoruz buradan! Gidiyoruz... Hadi, sallanmayın!” diye bağırarak yürümeye başladı.
Gruptakiler, Fiko’nun peşi sıra kalenin dışına çıkarak köyün aksi istikametinde uzaklaşmaya başladılar.
*
Gülbahar, kendini toparlayarak ayağa kalktı. Kaçmak, uzaklaşmak için harabelerin etrafından dolanarak arkalardaki uçurumlara gitmeye başladı; oradan köye ulaşacak, köydekilere her şeyi anlatacaktı. Kayalıkların arkasındaki dar keçi yolunda ve ulaştığı boş yamaçta düşe kalka koşarak vadi dibine ulaştı. Babasıyla Hüsrev’in öldürüldüğü yerden çok değil, yüz metre kadar beriden dere yatağını aştıktan sonra, bu defa da karşı yamaçtan yukarı doğru köylülerin küçük bahçelerini birbirinden ayıran çitlerin ve alçak taş duvarların üzerinden atlayarak, köye doğru koşmaya başladı. Üzeri türlü engellerle ve çukurluklarla kaplı arazide koşmak, yorucu olmaktaydı ve yorulduğu için de sık sık tökezlemekteydi. Korku, adrenalin ve kati bir kararlılıkla düşe kalka ilerlemekteydi ve ne yapacağına bir türlü karar verememekteydi. “Muhtara gitmeliyim... Ama o elli tane soru sorar şimdi. O zamana kadar adamlar çekip gider. Annem de hemen ağlamaya ve suçlamalara başlayarak, yaygarayı kopartacaktır. Yardım edemez. Babam oluverseydi... O, şimdi Bulanık’ta. Sadık amcama varmalıyım. O elbette bir şeyler yapabilir, yapacak başka bir şey de yok...” Köye ulaştıktan sonra haykırmaya başladı:
“Alican’ı vurdular! İmdaaat! Kardeşimi vurdular! Eşkiyalar Alican’ı öldürdüler!”
Dokuz, on haneden ibaret mezrada ki ev aralıklarında in-cin top oynamaktaydı… Derken, havlamaya başlayan köpeklerin sesi, ortaya çıkan insanlar ve insan sesleri, insan çığlıkları, elleri silahlı, korucular ve korkulu, güçsüz erkekler, kadınlar, çocuklar doluşuverdi ortalıklara… Uzaktan, kimin söylediği belli olmayan şiveli sözler duyulmaktaydı:
“Baskın mı varmış?”
“Herkes silahlarını alıp çıksın ortaya!”
“Ali’nin evine baskın vermişler! Oğlunu vurmuşlar!”
Gülbahar, köy meydanına yakın bir evi doğrultmuştu.
“Amcaaa! Eşkiyalar kardeşim Alican’ı vurdu amcaaa!”
Koştuğu istikamette karşısına koşarak annesi Hacer Elmas çıktı; o da kızına doğru haykırmaktaydı:
“Gülbahaaar! Gülbaaahaaarrrr...”
Gülbahar ulaşmak istediği kapıya henüz varmak üzereydi ki, birden bire annesiyle yüz yüze geldi.
“Ne oldu? Ne oldu? Söylesene kızım!”
“Eşkıyalar, Alican’ı vurdular!”
Hacer Elmas’ın çığlığı boğazında düğümlendi ve hiç ses çıkaramadı. Bir an için nefes bile alamadı. Gülbahar, onunla vakit kaybetmek yerine o da bir korucu olan amcasının kapısına doğru koşmaya başladı, kapıya ulaşması sanki asırlar sürmüştü.
“Amca! Amca!”
Oysa amcası Sadık çoktan silahlanmıştı. Kapı önüne çıkıp yeğenini görünce bekledi. “Gülbahar! Ne oldu?” diye seslendi.
“Amca, eşkiyalar kardeşimi öldürdüler!”
Adama yaklaştığı an tökezlenip yere düştü.
Amcası hemen yanına koşup başına dikildi.
“Nerede? Çabuk söyle Gülbahar, nerede?”
Gülbahar çabucak toparlanıp ayağa kalkarken, “Harabelerde,” dedi.
Sadık, şaşkınlık halinde, “Harabeler mi? Ne harabeleri?” diye söyleniyordu.
Gülbahar, “Kalede,” diye tekrarladı. Yüzünde topak topak biriken kanlı kirleri temizlerken, kesilen nefesini de toparlamaya çalışmaktaydı. Az toparlandıktan sonra derin bir nefes alıp sözcükleri art arda sıralamaya başladı.
“Onu vurdular, amca! Alican'ı vurdular! Birini düşürdüm... Ötekiler... Çok... Kaçtım... Kaledeki harabeler. Neredeyse beni de yakalayacaklardı. Alican'a yardım etmeye çalıştım ama elimden bir şey gelmedi. Onları engelleyemedim. Birisini kayalardan düşürdüm... Öldü...”
Sadık’ın gözleri bulutlandı ve gümbür gümbür bir sesle konuşmaya başladı. “Allah aşkına! Harabelerde ne işiniz vardı? Allah seni kahretsin! Elinin tersiyle kıza vurdu. “Ananın babanın başına bela olmaktan vazgeçmedin be!”
Gülbahar, amcasının şamarının etkisiyle toz toprağın içine yuvarlandı. Göz pınarlarında yaşlar birikiyordu. Kendini toparlayıp elini yanağına götürdü, acıdan ağlamamaya karar vererek, düştüğü yerden; “Özür dilerim, amca. Yanlış yaptığımızı biliyorum… Kardeşimin katillerini yakalamalısınız!”
Sadık, ya sabır çektikten sonra silahını eline alıp köy yolunda koşmaya başladı. Önlerini kestiği kendisi gibi korucu olan beş altı köylüyle konuştu. Sadık'ın boğa gibi kalın bir ensesi, sert hava koşulları ve hayat gailesiyle boğuşmaktan al al olmuş bir suratı vardı. Öfkesi burnunda bir adamdı. Kıtlık, bedenini ve ruhunu epey yıpratmış, derisini buruş buruş etmiş ve gözlerine harap, hastalıklı bir bakışın yerleşmesine neden olmuştu. Yolunu kestiği silahlı köylüler köy dışına doğru koşturmayı sürdürürken muhtarlığın önüne varıp, içeri girdi. Muhtarlıkta, baş korucu olan adamla muhtar telefonun başında bir şeyler tartışmakta iken yanlarına vardı. Dili dolanarak derdini anlatmaya koyuldu.
“Komutan... Baş efendi, komutan, teröristler yeğenimi vurmuşlar...”
Baş korurcu, Sadık’ın lafını ağzına tıkadı.
“Duyduk, Sadık! Telefon ettik askeriyeye şimdi. Gelecekler...”
Sadık, ona öfkelenerek, “Onlar gelinceye kadar, kayıplara karışır onlar! Yeğenimin kanı ne olacak? Daha on bir yaşında bir çocuktu o be!” diye bağırdı.
Baş korucu, “Bir şey yapabileceğimizi mi düşünüyorsun? Komutanla konuştum şimdi. Köyde kalın, köyü müdafaa etmekten başka bir işe kalkışmayın diye emir verdi,” dedikten sonra yanındaki muhtara tasdik ettirmek için, “İşte muhtarın yanında konuştuk. Öyle değil mi muhtar?” diye sordu.
Muhtar onu, “Öyle...” diyerek onayladı.
Sadık, onları, “Baş efendi, n'olursun! En azından, kaledeymişler, oradan uzaklaşmadan...” diye ikna etmek istediyse de adamların ikna olmaya niyetleri yoktu.
Baş korucu, otoriter tavırlarla, “Herkes köy civarında mevzilendi. Sen de vazifeni yap Sadık! Bu silah, köyü savunmak için verildi sana... eşkıyayı askeriyeye bırak, onlar yakalarsa yakalar,” dedi.
Sadık ile baş korucu birlikte ayrılıp uzaklaştılar oradan.
Muhtar, muhtarlığının önünde ki arabasının başına gitti, açık olan kapılarını kapatıp, kilitledi.
Gülbahar onun yanına sokuldu.
“Muhtar amca, bana yardım et, ne olur...”
Muhtar, şaşırarak baktı, “Ne yapabilirim ki?”
“Eşkıya kaçmadan yakalamalıyız. Evet. Bu iyiliği yaparsan bana, ömür boyu hizmetinde ücretsiz olarak çalışırım senin...”
Muhtar, kıza acıyla gülümseyerek yola doğru tükürdü, muhtarlığa döndü yeniden. “Git başımdan...”
Gülbahar, “Hiç insaf yok mu, kimsede? Senin kardeşin Hüsrev dayıya bi’şi olaydı, böyle hareketsiz kalır mıydın? Kovalamaz mıydın eşkıyayı… Hiç kimse bir şey yapmayacak mı? Hepiniz ödleksiniz!” diye haykırarak oradan kızgınlıkla uzaklaştı.
*
Nöbetçi astsubay telsiz telefonu makinesi üstüne koyup hızlı hareketlerle ayaklandı. Nöbetçi çavuşa seslendi;
“Hey asker! Gel buraya! Çabuk!”
Nöb. Çvş. Koşarak gelip topuk selamı verdikten sonra, “Emredin komutanım!” dedi.
Astsubay, “Çok çabuk tabur komutanına git!” diye bir emir verirken kendi kendine, “ Neydi köyün adı? Hah, Kayaköy,” diye mırıldanarak, “Kayaköy’de bir terörist grubun, köye saldırdığını haber ver. Çabuk!” diye tamamladı. Öteki iki askere daha seslenerek, “Onunla gidin!” dedi. Asker hemen harekete geçerken, Astsubay telefonun başına dönerek karısını aradı. “Karıcığım! Dağ köylerinden birinde teröristler baskın yapmış yine. Beni bekleme, yemeğe gelemem herhalde...”
Makineli tüfeğini ve diğer teçhizatını kuşanıp karargâhın içinden çıkışa doğru yürüyüp gitti.
*
Çok geçmeden zırhlı araçlar içinde motor gürültüleriyle devriyelerin askeri kışladan çıkıp gittiği görüldü.
*



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın 1. bölüm kümesinde bulunan diğer yazıları...
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/1.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/3.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/9.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/2.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/6.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/4.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/5.
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/7.

Yazarın roman ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Paşazade... 2
Bizim Köyün Ayıları
Paşazade…1.
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/40)
Mevsim Gülbahar - 1. Bölüm/10. (1. Bölüm Sonu)
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/37)
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/36. )
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/39)
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/35. )
Mevsim Gülbahar - (2. Bölüm/32. )

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Part - Time Sevişmeler [Şiir]
Bir "Hiçbir Şey" Olmak [Şiir]
Deliler Bayramı [Şiir]
Nazlı Nazlı Karılar... [Şiir]
Gülbahar'ım; Can Çiçeğim! [Şiir]
İkimiz İçin [Şiir]
Halepçe [Şiir]
Senden Önce, Sensiz [Şiir]
Çapkın Kız... [Şiir]
Gül - 1 [Şiir]


Kemal Yavuz Paracıkoğlu kimdir?

Okur yazar, okuduğunu anlar, yazdığı okunur, emekli büro memurluğundan devşirerek, kendi kendine oldu yazar. . .

Etkilendiği Yazarlar:
Hiç kimseden etkilenmemiştir, kendine özgü bir yazı dili kullanır...


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Kemal Yavuz Paracıkoğlu, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.