..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Yalnızlık güzel birşey, ama birilerinin yanınıza gelip yalnızlığın güzel birşey olduğunu söylemesi gerekir. -Balzac
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > İtiraflar > Leon Leon




2 Şubat 2020
Biz Hiç Çocuk Olmadık.  
Leon Leon
Anladım ki, bunca yıl sonra. Değişmiyor hiçbir şey. Ve vaat edilenler yalandı, içimize bıraktıkları karanlık ise gerçek. Ve biz ne çocuk olabildik abi, Ne de şimdi bir adam…


:HB:
BİZ HİÇ ÇOCUK OLMADIK.

Hep sustuk, hiç konuşamadık. İçimizdeki sevgiyi, bize dair kokuyu, yüreğimizdeki acıyı. Kim bilir kaç sevgiliye, kaç olmaz adama söyledik, o büyülü, o anlamlı cümleyi. Oysa; hiç birbirimize söylemedik, söyleyemedik...

Bir kabusun en korkunç yerinden uyanır gibi başladı hayat. Biz yüreğinden tohumlarımızı atan o adamın kokulu fanilalarını hiç asılı görmedik ipte. Bize getireceğine alışmadığımız hiçbir şeyi beklemedik o hüzün kokan mavi yolda. O yaşlı adamdan başka, hiç, başka adam görmedik, çocuk bakışlarımızda.

Hatırlıyor musun? Bir anneler gününde, (beni dolmuş tutardı, tepebaşına gelmeden iner, yürürdük canım abim) eşşekçiden aldığımız bir cam şekerlikle tozlu ve sigara ve içki kokan o yalnız 3.duraktan, iki çift çocuk ellerimizle bir çift adam eli yapıp, iki çift çocuk ayağımızla bir çift adam ayağı yapıp, yollara düşerdik; Biliyorsun değil mi? Çilli sarı yüzlerimizden biz hiç annemize adam yüzü yapamadık, biliyorsun.

Biliyorum geceden korktuğumuzda aynı duvarları ısırdık, aynı kapı seslerini dinledik, aynı karanlıkta bir çift çocuk göz olduk, yine de yenemedik karanlığı biliyorsun. Biliyorum bir yarımız o karanlıkta kaldı, biz uzak kaldık karanlığa ve aydınlatamadan biz ikimiz daldık karanlık hayata, biz hiç ikimiz çocuk olmadık abi.

Sen benden kaçmayı severdin, bense seni kıskanmayı (o Süreyya sinemasına gittiğiniz günü hiç unutmadım, Ercan seninleydi, yerler çamurdu).
Biliyor musun; Şimdi itiraf ediyorum, ben çocukken sende çocuktun ya! Ben senin çocuk yüzünü, hiç görmedim.

Biliyorsun! Ben kuşları, köpekleri, balıkları hatta yağmurdan sonra, kazdığım çukurlardan çıkıp, bana küfreden solucanları bile hep çok sevdim.

Ben o zamanlar hep, o kalabalık hayatta ben hep o kalabalık yalnızlığı yaşadım. İyi ki vardın biliyor musun! O kalabalık yalnızlıktan bu güzel, sığınılası aydınlığına çıkardın beni.

Ellerimi kaynar sular yaktığında, ilk annem üflemedi ellerimin acısını almak için, ama ben senin için iyileştirdim ellerimi, sen üzülmeyesin diye. Ne garip, ne kocaman, ne heybetli, ne cömert bir adam oldun sen hep; ben sadece sen üzülmeyesin diye ellerimi iyileştirdim, sense ben üzülmeyeyim diye hep sadece benim abim oldun. Oysa, ne gariptir, biz birbirimizi bilmediğimiz en büyükler kadar severken bile, birbirimize en uzak köşelerde ağladık birbirimiz için. Yoksa, ben sen üzülmeyesin, sende ben üzülmeyeyim diye mi, ağlarken uzak kaldık birbirimize.

Hani biz çocuktuk ya! Sanıyorum bütün bunlar en korkunç yerinden uyandığımız o düş gibi, kocaman bir düşten ibaretti ve biz hiç çocuk olmadık abi.
          

     Bak şimdi yıllar sonra, yaralı bir serçe gördüm sokakta abi. Kanatları bizimkiler gibi kırıktı, aydınlığını çalmışlardı daha yuvasından ayrılmadan. Bizim gibi küskündü, öfkeliydi ve titriyordu yüreği ona dokunduğumda. Bende aydınlık, bende umut kalmamıştı ki hiç. Denedim, çok denedim ve bir kere daha denedim, bilemezsin! İyileştiremedim onu da kendim gibi. Daha çok kanadı kanatları, daha çok kanadım. Karanlıktım. Şimdi daha da karanlığım abi.

     Anladım ki, bunca yıl sonra. Değişmiyor hiçbir şey. Ve vaat edilenler yalandı, içimize bıraktıkları karanlık ise gerçek. Ve biz ne çocuk olabildik abi, Ne de şimdi bir adam…



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Var İle Yok Arasında Zaman.

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Bir Temiz Ben Kaldım İkimizden. [Şiir]
Bu Sabahtan Sonra. [Şiir]
Kim Bilir! [Şiir]
Firik Zamanında Hindiler! [Şiir]
Yarın Olmadan Git. [Şiir]
Son Kalan (Iı) [Şiir]
Killing You… [Şiir]
Olasılıksızlık. [Şiir]
Son Kalan (I) [Şiir]
Olfeus [Öykü]


Leon Leon kimdir?

Bi küçük mesele vardı. Halledemedim. Ama en azından hikayeleri, evrende dolaşsın istedim.


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Leon Leon, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.