..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Bildiğim tek şey, ben bir Marksist değilim. -Karl Marx
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Eleştiri > 21. YÜZYIL > Özcan Nevres




16 Haziran 2001
Bilim Nereye Gidiyor?  
Özcan Nevres
Atom bombasının vahşetinden utanan Amerika, alternatif olarak, temiz bomba diye tanımladıkları Nötron bombasını gerçekleştirdiler. Bu bombalar sadece insanları öldürüyor. Binalara ise zarar vermiyor. Yeni bomba ne kadar temiz değil mi?


:DABH:
Şüphesiz bilim adamlari 1700 yillarda da çok yogun bir tempoyla araştirmalarini sürdürüyorlardi. Matbaanin icadi iletişimi kolaylaştirmiş,bu da bilgi alişverişlerinde önemli adimlar atilmasinda en büyük etken olmuştur. Örnegin Italya’da Marconi, Almanya’da Hertz ayni keşif üzerinde ugraş veriyorlardi. Hani şimdilerde her evde birkaç tane bulunan radyo.

Marconi halen adı Marconi anteni olarak bilinen, cep telefonları, el telsizleri ve portatif radyolarda kullanılan teleskopik ( çubuk ) anteni kullanmıştı. İlk adımda frekans ile ilgili bir çalışma yapılması düşünülmemişti. Bu nedenle, yayın çok dar bir alanda kalıyordu. Daha uzaklarla iletişim sağlayabilmek için sadece antene yüklenilen voltajın yükseltilmesi ise yetersiz kalıyordu.

Hertz ise adı Hertz anteni olarak bilinen, eskilerin çok iyi anımsayacakları yatay antenlerdi. Hertz anten ne kadar uzun olursa, yayının daha uzaklara ulaşacağına inanıyordu. Hertz de Marconi de bir türlü arzuladıkları başarıya ulaşamıyorlardı.

Hertz ile Marconi bilgi alışverişine girdiler. Marconi’nin yüksek voltajı, Hertz’in uzun yatay anteni bir araya getirildiğinde yayın biraz iyileşmişti ama, yinede arzulanan verimlilik elde edilememişti. Ortak çalışmalarında, araştırmalarını frekans üzerinde yoğunlaştırdılar. Bu çalışmalarında da aşılması güç bir sorunla karşılaştılar. İnsan kulağı, 25 - 30 000 frekansın üzerindeki frekansları algılamıyordu.

Yılamadılar. Çalışmalarını bıkmadan usanmadan sürdürdüler. Osilatörlerde ürettikleri yüksek frekansları hamal ( taşıyıcı ) olarak kullanmayı düşündüler. Yüksek frekansa mikser ( karıştırıcı ) aracılığıyla ses frekanslarını yüklemeyi başardılar. Yayınlanan frekanslar ses frekanslarını bir hayli uzağa taşıyabiliyordu. Alıcının osilatöründe ürettiği frekans, yine alıcının mikserinde biri birlerini katlederlerken, ses frekansları hiçbir kayba uğramadan 428 - 490 arasındaki ara frekansın taşıyıcığıyla ara frekans trasformotorlarında güçlerini artırarak, sadece ses frekanslarının geçişine izin veren dedektöre ulaşır. Dedektör ses frekanslarını geçirir. Ara frekansın geçişine izin vermezler. Hamal frekanslar görevlerini tamamlamışlardır. Dedektörün giriş ucundaki bir kondansatör, hamal frekansları şaseye yönlendirirler ve yok olmalarını sağlar. Ses frekansları bir amplifikatörde güçlendirilerek hoparlöre ulaşır. İşte kulağımıza gelen o gür sesler, böylesine karmaşık bir sistemin ürünüdür.

Sistem ağır ve hantal bir sistemdir. Yakın bir zamana kadar lambalı radyo olarak bilinen radyolarda kullanılan lambalar ( tubes ) tüm gelişmelere rağmen, bu günkü hıza ulaşmaları mümkün değildi. Lambalarda her ne kadar ultra yüksek frekanslara ulaşılmış olsa da yeterli değildi. Üstelik portatif cihazların üretimine de elverişli değildi.

1950 den sonra transistorun keşfi gerçekleşti. Çok kisa bir sürede lambalarin pabucu dama atildi. Transistorun yüzlercesi, hatta binlercesi kibrit kutusu genişligindeki bir alana, hem de yüzlerce mesai arkadaşlari kondanstorler ve rezistanslarla birlikte sigdirildilar. Bu daracik alanlara sigan entegreler sayesinde, hem cihazlarin boyutlari küçüldü. Hem de ultra ultra yüksek frekanslara ulaşildi.

Transistorların sayesinde radyolar, bilgisayarlar, hesap makinaları, kameralar cebe sığacak kadar küçüldüler. Duvara tablo gibi asılacak likit televizyonlar gündemde. Uçaklar hedeflerini gece bile tam isabetle vurabiliyorlar. Telefon santralları en az altı buçuk metre yüksekliklerdeki odalardan çanta büyüklüğündeki kasalara girdi. Hem de yüzlerce personelin görev alması gereken ve hata yapan sistemden arınıp, tek kişiyle kontrol edilebilen bilgisayar sistemine geçildi.

Robotlar en zor, en hassas ameliyatlarda dahi iş başinda. Göz ve beyin ameliyat lari robotlar sayesinde olabildigince risksiz gerçekleştiriliyor..

D.N.A. larla genlerle çok kısa bir süre önce tanışmıştı bilim adamları. Şimdilerde ise hastalık tedavisinde, kopyalamalarda, cinsiyet yönlendirmelerinde ve babalık testlerinde hep dijital teknoloji kullanılıyor.

Elektriğin icadıyla, insanlık yararına nice icatlar gerçekleştirildi. Telgraf, telefon, motor, radyo, telsiz telefon, cep telefonu, ampul, içten patlamalı motorlar, bilgisayarlar, hepsi insanlığın hizmetinde.

1940 lı yıllarda bir icad var ki; en az tanınan ve çok az insan tarafından bilinen atomun parçalanması. Belki de insanlığın sonunu getirecek bir icad bu. Yakın zamanda onu Çernobil faciası olarak tanıdık. Daha eskilerde ise Japonya’daki Nagazaki ve Hiroşima şehirlerine atılan atom bombası olarak duyduk adını. Nasıl bir şeydi bu bombalar? Bu iki bomba da bu günkü nükleer bombaların yanında adeta bir oyuncak. Sadece on kilo tonluk. Şimdikiler gibi megatonluk değil. Atıldıkları iki şehirde, düştükleri yerlerde, yarı çapları iki kilometre olan bir dairede, önlerine gelen her şeyi canlı, cansız sürükleyip götürmüşler. Sonra da patlamanın neden olduğu hava boşluğu yüzünden, taşınanlar tekrar geriye sürüklenerek, bombaların ayıbını örtercesine patlama noktasına yığılmışlardı. Bu bombaların en acımasız oldukları etki alanlarıydı. İkinci etki alanlarıysa, on kilometre yarı çapındaki bir alanda tek bir canlıya dahi yaşam hakkı tanımıyorlardı. Üçüncü etkileri de neden oldukları radyasyondu. Japonlar yıllardır bu vahşetin yaralarını sarmakla uğraşıyorlar.

Artık on kilotonluk bombalar müzelik oldu. Günümüzdeki bombalar yüzlerce megatonluk. ( milyon ton ) Atom bombasının vahşetinden utanan Amerika, alternatif olarak, temiz bomba diye tanımladıkları Nötron bombasını gerçekleştirdiler. Bu bombalar sadece insanları öldürüyor. Binalara ise zarar vermiyor. Yeni bomba ne kadar temiz değil mi? Amaç dünya egemenliği olunca, Nötron bombası nasılda temiz bomba olarak tanımlanabiliyor. İnsan hayatının ne önemi var ki?

Peki bu korkunç güçteki bombaların kullanıldığı bir savaş sonrası ne olacak? İnsanların yaşama şansı var mI? İnsan yaşamının sürmesi için neler yapılması gerekir? Sıkı durun. Yaşama şansı canlılar içinde sadece hamam böceklerinde var. İnsanlar içinse en az altmış santim kalınlığında beton duvarları ve tavanı olan korunaklara sığınmaları gerekiyor. Ya sonra ne olacak? Yıllarca sürecek radyasyon etkisinden nasıl korunacaklar? Radyasyonun yok olmasını onlarca yıl nasıl bekleyecekler? Ne yiyip, ne içecekler? Gerçekçi bir deyimle yaşama şansı sıfır.

Ancak çok yüksek dağlarda, Ağrı, Himaliya, Alp ve Pirene dağlarının mağaralarında yaşayan insanlar varsa, onların bize göre biraz yaşama şansları var. Ulaşılan ileri teknoloji ise aslına geri dönecektir. Yani yeni bir TAŞ DEVRİ başlayacaktır.

Dileğimiz böyle bir savaşa insanlığın tanık olmaması ve teknolojinin insanlık yararına kullanılması.

.Eleştiriler & Yorumlar

:: ...
Gönderen: CEREN TDD / , Türkiye
23 Temmuz 2010
Bilimi suçlamayın, bilim kendi kendini ateşler ve zarar amacı gütmez. Problem insanlarda, bir bomba yaratma fikrini insan ortaya çıkartmadıkça bilim de bu bombanın nasıl yapıldığını araştırmaz. Yazı için teşekkürler, saygılarımla.




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın eleştiri ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Baykuş ve Serçeler
ADD nin Uyarıları
Bozuk Orman Arazisi Arıyorum
Bir İstek Üzerine
Televizyonda İçine Eder Hanım
Uyan Ey Türkiye Uyan
Küçükçekmece Gölü
Siyasetin İçinden
Dürüst Olabilmek
Yeni Yıla Bakarken

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Acılarla Yaşamak [Şiir]
Özleyiş [Şiir]
[Şiir]
Bir Dosta Mektuplar 1 - 12 [Şiir]
Sevgiliye [Şiir]
Seni Düşündüm Yine [Şiir]
Alın Götürün Beni Dalgalar [Şiir]
Ah Bu Sensizlik Yok Mu [Şiir]
Bir Rüzgardır Yaşamak [Şiir]
Uyan Be Memet [Şiir]


Özcan Nevres kimdir?

1958 de gazetecilige basladim. O zamandan beri yazmaktayim.

Etkilendiği Yazarlar:
Yaşar Kemal, Ümit Yaşar Oğuzcan Fazıl hüsnü Dağlarca


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Özcan Nevres, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.