..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
"Bir kitabın kaderi okuyanın zekasına bağlıdır." -Latin Atasözü
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yaşam > PELİN KARCI




5 Aralık 2005
Hüzün Duvarı  
PELİN KARCI
Ne bilirdim bu hüzün duvarlarını örerken, güneşli günlerdeki sevinçlerin hüzün duvarlarından sızamayacağını... Kendi ellerimle kapatmışım kendime dünyanın tüm kapılarını...


:CFBJ:
HÜZÜN DUVARI
Çok yorgunum... Yüreğim yorgun... Hayatım her şeyin belirsiz olduğu bir dönemden geçiyor. Ben bu belirsizliklerin içinde yıpranıyor ve doğruyu bulamıyorum. Bulsam da yine ısrarlarla yanlışlara yöneliyorum. Ne oluyor bana? Tüm karar verme yetilerimi yitirmiş gibiyim... Bana yol gösterecek bir ümit ışığı da yok etrafımda... Yani ne ses var, ne soluk... Tek bir yürek bile duymuyor beni. Yalansız bir dostluk ve aşk yaşamak adına acıdan kıvranmayı bile göze alıyorum almasına da, yok işte... İçime gizlenmiş sihirli anahtarı bir bulsam, kapıyı açıp tüm hüzünlerimi serbest bırakacağım... Ne bilirdim bu hüzün duvarlarını örerken, güneşli günlerdeki sevinçlerin hüzün duvarlarından sızamayacağını... Kendi ellerimle kapatmışım kendime dünyanın tüm kapılarını...
Hüzün duvarımı yükselmesini sağlayan üç ayrı insan var. Biri bana çok uzaklardan ulaştırdığı sesiyle sarsıyor, biri duyduğu arzuyla, bir diğeri yalan sevdasıyla...
4000 km öteden bana sesini ve acısını ulaştıran insan onu unutmama bir adım kala her şeyi yeniden hatırlatıyor. Beraber içilen şaraplar, sıcak sarılışlar, mumlar, tütsüler, aşkla bakan gözler geliyor aklıma... Özlüyorum... Hüzün duvarıma bir tuğla daha ekliyorum. Ondan sonra yaptığım hataları, gördüğüm kabusları, cehennem gibi geceleri hatırlayınca uzaklığın üstüne bir o kadar daha uzaklık koyup ondan ve her şeyden kaçmak istiyorum. O tüm vazgeçişlerimin adı olmuşken ben bir tek ondan vazgeçemiyorum... Hayatın bir köşesinde durmuş, yalnızlık duraklarında onu bekliyorum boş bir umutla... Gelse bile bu hüzün duvarını aşıp da elini tutamam biliyorum, yine de bekliyorum...
Beni yeşil gözlerindeki arzuyla sarsan insandan uzak durmam gerektiğini hissediyorum. İçimdeki ses sürekli “Hayatına girmesine izin verme” diyor. Duvardaki resmine bakarak onu çok istediğimi düşünürken hüzün duvarıma bir değil beş tuğla daha ekleniyor... Onu düşünmenin bile hata olduğunu bilmeme rağmen içimdeki şeytan açık bir kapı bırakıyor bana ulaşmasına izin vermem için... Gözlerinde “Bekle” diyen ifadeyi her gördüğümde içimi uslanmaz bir heyecan kaplıyor. Benim bakışlarımı nasıl yorumluyor bilmiyorum. Onu çok istediğimi ve içimden geçen korkuları okumuş mudur gözlerimden? İçimde bu arzuyu taşırken ondan uzak durmayı nasıl başaracağım? En doğrusu arzularımı sabah vaktinde yürünen o sessiz sokaklara savurmak, belki o zaman kurtulurum. Peki o yeşil gözler? İşte onlardan kurtulmam pek kolay değil. Peşimi bırakmazlar...
Yalan sevdalı insan ise bana acınası bir yalnızlığın ve çaresiz bir tükenişin şarkısını dinletiyor her gece... Söylediği o sevda sözlerinden hiç birisi yüreğimin kapısından geçmiyor, çünkü hepsi yalan... Hayatın kalesinde ondan daha büyük bir direnişle dikiliyorum... O ise karmaşık hayatının içinde nereye savrulduğunu bilmeden binlerce gol yiyor. Hüzün duvarıma onun için de bir tuğla ekliyorum... Yalan sevdasının içimi ne kadar acıttığının farkında değil. Hiçbir zaman da bunu fark edemeyecek...
Hüzün duvarı günden güne yükseliyor işte böyle... Umutlarım çalınmış, yüreğim yağmalanmış, için için kanıyorum... Karamsarlıkların en koyusu dolmuş odama... Mum ışığı yetmiyor aydınlatmaya... Yanan tütsünün o büyüleyici kokusu yok edemiyor ihanetin keskin kokusunu... Her şeye rağmen yüreğim affetmesini biliyor... Her gece hüzün çöküyor içime, umutsuzca ağlıyorum... Yine de affediyorum bana karşı yapılan hataları, ihanetleri, söylenen yalanları, sahte dostlukları ve yalan sevdaları... En azından hayatımın bir köşesinde umut kırıntıları kalsın diye affediyorum. Affedeyim ki nefretler ve umutsuzluk yüreğimi tüketmesin diyorum. Bırakayım da herkes doğru bildiği yolda ilerlesin. Bu bir umarsızlık örneği değildir, sadece duyarlı bir yüreğin kendini kaybetmemek için gösterdiği çaba ve hayata direniş hikayesidir.
Ben hüzün duvarlarının arkasında kalmaya razıyım, yeter ki nefret ve umutsuzlukla tükenmesin yüreğim....
Pelin KARCI
         

.Eleştiriler & Yorumlar

:: En Zoru...
Gönderen: Gültekin BAYIR / İstanbul/Türkiye
2 Aralık 2010
En zoru insanın kendini kandırmasıdır Pelin. Diğer altı milyar küsür kişiyi kandırmaksa işten bile değil. Duvarın arkasını merak ediyorsan bir delik açmak yetmez duvara, hatta duvarı yerle yeksan etmek bile yetmez.. Duvarı hiçe saymalısın.. Gültekin

:: güzel
Gönderen: hasan karci / İstanbul/Türkiye
18 Mart 2006
bununda ismi çok güzel bana ilham kaynağı oluyorsun kutluyorum seni bir yönetmen




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yaşam kümesinde bulunan diğer yazıları...
Yalnızlığım: Karanlık Boşluğum
Sonsuz Boşluk
Hayat Başlıyor
Hüznü Sil

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Seni Seven Yüreğime Bir Umut Ver
Ulaşılmazım
Yabancılığın Yüreğimi Kanatan Bir Öyküdür
Öteki Yüreğim
Senden Sonra
Sen Benden Gittin Gideli
Sızı
Dokunsam Yanar mıyım?
Eski Dünyanın Külleri
Savruluyorum

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Yüreğim, Ruhum, Beynim [Şiir]
Git - Me Kal [Şiir]
Mavi Düş [Şiir]
Dumanlı [Şiir]
Vazgeçtim Senden... [Şiir]
İstanbul [Şiir]
İntikam Ateşi [Şiir]
Ayrılık(lar) [Öykü]
Aşkın Adı Ümittir Artık, Ümidin Adı Aşk [Öykü]
Sevgiliye uzanan yol [Öykü]


PELİN KARCI kimdir?

İçindeki ve yüzündeki hüznü bir türlü söküp atamayan bir güvercin. . .

Etkilendiği Yazarlar:
murathan mungan, kenan kalecikli, ırvın yalom,andre gide


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © PELİN KARCI, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.