..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Bazen evrende yalnız olduğumuzu düşünürüm, bazen de olmadığmızı. Her iki durumda da bu düşünce beni afallatır. -Arthur C. Clarke
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yaşam > DUYGU YILMAZ




24 Nisan 2006
Annemin Elinden Tutup Gezmeye Razıydım  
DUYGU YILMAZ
Benim hayatımda da kötü insanlar kazandı çoğu kez ve ben iyi bir insan bile olamadım en gereken zamanda. Kalbimi kıranların kalbini kıracak kadar becerikli değildim.


:ABBG:
Çamurlu kaldırımlarda, kırık çıkık taşları atlayarak yolumda ilerlemeye çalışıyordum. O zaman gündüz müydü gece miydi anımsayamıyorum şimdi.
Bana eşlik eden bir de pireli sokak köpeği vardı.
Atkımın boynumu yemeğe başladığı kışlardan biriydi işte; eldivenimin sağ baş parmağı ile sol işaret parmağı delikti bi de onu hatırlıyorum,
ve o zamanlar yazılarıma ilham kaynağı olacak bir Aliye dizi müziği bile yoktu.

   Montumun cebinde eski bir selpak olurdu hep, içinde sümüğümün kuruduğu ve benim içim çok yaştı.

   'Neden iki çorap üst üste giymedim ki?' diye yakındığım yıllardı, bir türlü ısınmayan ayak parmaklarım ile başım dertteydi.
Sırtım ağrırdı günün sonunda içi tıka basa dolu sırt çantam yüzünden ve hep sağ kasığım çektirirdi uzun uzun yürümekten.

   Duraklarda gözüme kestirdiğim iyi adamların, yaşlı teyzelerin yanında otobüs beklerdim.İnsanların iyi mi kötü mü olduğunu yüzlerinden okuyabildiğiniz dönemlerin sonuna yetiştim ben.

   Lazım olduğunda bir türlü aradığımı bulamazdım çantamda ve İstanbul'da hayatının bir dönemini
bir takım kuyruklarda beni beklemekle geçiren insanlar yaşadı
, Allah ömür versin hepsine tek tek.

   Tanışmadığımız, tanıştırılmadığımız halde bana iyi davranan insanlar oldu; çok konuşmamadan rahatsız olanlar, susmama bozulanlar, suratsızlığımdan illallah getirenler...

   En berbat göründüğüm zamanlara denk gelirdi en istemediğim karşılaşmalar.Sesim çatallı çıkardı o zaman, kekelerdim ara ara, kamuya açık bir alanda doğal ortamımda yakalanmış olmamın çelişkisi bir taraftan karşılaştığımıza sevinmiş gibi yapardım ve hep sakil kaçardı.

   Benim hayatımda da kötü insanlar kazandı çoğu kez ve ben iyi bir insan bile olamadım en gereken zamanda.Kalbimi kıranların kalbini kıracak kadar becerikli değildim.

   O zamanlar domatesin hapı yoktu ve her gün yenen bir elmanın faydalarından habersizdik.
Hayat gene pahalıydı ve kadınlar o zaman da ördüklerini giyiyordu.Ben hep karamsardım ve serinkanlı olamadım hiçbir zaman.

   Aşkın Nur Yengi'nin 'Sevgiliye'sini başa alıp alıp dinlediğimizbir kasedi kullanılmaz hale gelene kadar kullandığımız zamanlar oldu, çok olağandı bu.

   Ağzımıza dolanmış özlü sözler vardı mesela: Şans Doğru Zamanda Doğru Açıda Durmaktır.
'Sana da şansına da...' diyemedik, elimizde kalem kağıt üçgenler çizip, iç açı dış açı hesaplamaları yaptık.
Zaman kaybettik ya da iyi vakit geçirdik bu hangi açıdan baktığınıza göre değişir.

   Beğenip de alamadığım kıyafetler, alıp da okuyamadığım kitaplar oldu.
Taksiye binmek keyifti o zamanlar da binecek param yoktu.
Cüzdanımda hep bir 30'luk telefon kartı bulunurdu.
Bere takacağıma saçımı iki yandan örmeye ve annemin elinden tutup gezmeye razıydım;
hem banel bulurdum kendimi hem de saçım bozuluyor diye istemezdim.
Kırmızı mantomdan utanırdım; manto dediğin siyah olurdu.

   Tırnaklarım hep olmadık zamanlarda kırılırdı, dişlerimle kemirerek törpülerdim, işe de yarardı hani, sonrasında takılmazdı sağa sola.
Herkes Bellissima kullanamazdı o zamanlar ve ben de FA kolonya kokardım.
Sosyallik aynı zamanda biraz da evde oturmayı gerektirirdi, cep telefonu diye bir şey olmadığından.

   Başım önüme eğik adımlarımı sayarak yürürdüm ve bir gün mutlaka içi dolu bir cüzdan bulacağıma inanırdım...henüz bulamadım.



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yaşam kümesinde bulunan diğer yazıları...
Komşusu Martı


DUYGU YILMAZ kimdir?

İstanbul, yengeç, New York, bankacılık, istifa, www. bubenimhayatim. com


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © DUYGU YILMAZ, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.