..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Eğer bir kelebeği sevebiliyorsak, tırtıllara da değer vermemiz gerekir. -Antonie de Saint-Exupery
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Bireysel > seblâ




11 Ağustos 2006
Zerdali Ağacı...  
seblâ
Peşine takılıp gidemediğim umutlarımın arkasından öylece bakıyorum. Ağlayasım yok çünkü artık göz yaşlarım kurudu. Son birkaç damlayı cenazeme saklıyorum. Sen biliyor musun ölüler bile ağlarmış ölüme. Ne acı ki bir düşün.


:CEIB:
Bir gün...

     Arka pencerede güneş batıyor. Zaten bu odanın tek penceresi. Ben uzun zamandır görmüyorum doğarken güneşi. Ve akşam güneşi gibi batıyoruz biz. Biz dediğim, bir ben ve bir de arka bahçedeki zerdali ağacı. Susuyoruz ikimizde. Hiç ama hiç konuşmuyoruz. Kimseciklere açmıyoruz içimizdeki derdi. O için için çürüyor, ben için için ölüyorum. Neden be zerdali ağacı? Yok mu bi çaresi? Yok!
     
     Senin dalların kuruyor, benim kollarım. Senin meyvelerin ezik, benim yüreğim. Senin yaprakların düşer toprağa, benim göz yaşlarım. Hadi benim ki dünya derdi, peki sen? Hayat senin de mi üstüne geldi? Ne gün yaşam damarlarını söktün toprak anadan. Böyle özünce kurumaktasın. Ben hangi zaman girdim şu arka odaya ve kapısını kapattım. Kaç gün kaç mevsimdir içerdeyim ki unuttum günlerden nedir. Bu ne ıssızlık bu ne çaresiz kader ki paylaştığımız, karşı karşıya, göz göze, yürek yüreğe ölmekteyiz.

     Babam: -Keselim şu ağacı, diyor. Hayır daha ölmedik. Belki can çekişiyoruz ama bilirsin. Bizde çıkmadık candan umut kesilmez. Her akşam güneş batarken açıyorum perdeyi ve sen birkaç dal daha kurutmuş birkaç yaprak daha dökmüş oluyorsun. Sen bana bakınca ne görüyorsun acaba? Ben aynalarla da küstüm uzun zaman önce. Kimbilir belki birkaç çizgi yüzümde. İçimde birkaç kan damlası daha birikmiş. Beyazlamış bir iki saç teli daha ve biraz daha umutsuz, amaçsız ve inançsız mı görünüyorum. Hayatı biraz daha bırakmış gün be gün ölümü en derininden en yüzeyine hisseden hastalıklı zavallı bir kadın gibi çürüyorum. Sessizliğime gömüyorum hayallerimi. Peşine takılıp gidemediğim umutlarımın arkasından öylece bakıyorum. Ağlayasım yok çünkü artık göz yaşlarım kurudu. Son birkaç damlayı cenazeme saklıyorum. Sen biliyor musun ölüler bile ağlarmış ölüme. Ne acı ki bir düşün. Sen benim şu karanlığımdaki tek yeşil ağaç, gözlerimin önünde şu zavallı çöküşün. Ama artık kendime bile ağlayacak halim kalmadı. Ve güneş yine battı. Akşamın alacakaranlığında artık ikimizde kaybolan renklere karışıp kaybolduk. Ve bir gün daha. Yüreğimde bir çizik. Arka bahçede dökülen birkaç yaprak. Ve bir uzun karanlık yalnız gece daha. Kimbilir kaç peşi sıra gelen kabus, kaç arkadaş olduğumuz hortlak. Kaç çıkmaz sokak kapısının önünde tüylerim diken diken olur. Uyumaya bile korkarak yavaşça yatağa giriyorum. Daha gözlerimi yummadan tavanda gezinen gölgeler hayat kadar korkunç. Ama hafif bir rüzgar, sallanan zerdali ağacının son yeşil yaprakları. Sanki hala korkma ben buradayım dercesine hazin ama hafif bir sesle seslenen zerdali ağacı. Seni duyuyorum. Şu lanet olasıca hayatla hala ruhumu dinlendiren tek ses tek fısıltı ve yaşamaya dair yaptığım tek faaliyet olan duyma duyusuyla algıladığım tek ses. Seni duyuyorum.



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Sen Bana Gitmek İçin Gelmiştin... [Şiir]
Seni Kendimden Çıkardım; Geriye Bir Ben Kalmadı... [Şiir]
Sana Son Bir Şiir Daha Yazacağım... [Şiir]
Anlamsız Bakışın Anlamı... [Şiir]
Artık Yeni Bir Hayatın Kırıntılarını Biriktiriyorum... [Şiir]
Ölüyüm Bugünlerde... [Şiir]
Özgürlük Bir Sevdaydı... [Şiir]
Aklımda Sen [Şiir]
Sevda Devranda Yürür... [Şiir]
Uzat Ellerini Tut Beni Nolur... [Şiir]


seblâ kimdir?

hayatın şu anında nasıl hala çocuksam, yazım söz konusu olduğunda o kadar ceninim. . .

Etkilendiği Yazarlar:
kayboluşların anlamını saklıyor bütün yazılar...bütün yazılar bir arayışa... bazen tam bulmak üzereyken kaybedilene bütün yazılar...


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © seblâ, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.