..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
İste, sana verilecektir; Ara, bulacaksındır; Çal ve kapı sana açılacaktır -İncil
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Toplum > BELGİN ERYAVUZ




21 Aralık 2006
Beyaz Kurdele  
BELGİN ERYAVUZ
Şiddete maruz kalmak, o acımazlığı an be an yaşamak, ince ince sızlayan bir yürekle bir ömür geçirmek, yıllarca kimselerle paylaşamamak hiç de kolay değil. Mutlaka çeken bilir, bizler ise sadece anlamaya çalışabiliriz.


:ABJF:
Şiddet, her şekliyle insanın insana, insanın hayvana kısacası yaşayan, nefes alan bir canlıya uyguladığı o zorba baskı! Aslında bu konu hakkında yazarken, yazılanları okurken, yorumlar yaparken hepimiz aşırı şekilde geriliyor, iç isyanımızı bastırmakta güçlük çekiyoruz biliyorum; peki ya bizzat uygulayanlar…hangi ruh hali içindeyken bu davranışları sergiliyorlar, işte bunu anlayabilmek mümkün değil. Sanırım insanlıktan tamamen çıkıyor, bambaşka bir ruh haline bürünüyor, adeta canavarlaşıyorlar. Bu tanım sizlere çok mu acımasız geldi bilemiyorum ama; gün geçtikçe yozlaşan toplum değerlerimizi, yitirdiğimiz etik anlayışımızı ve yapılan vahşilikleri gördükten sonra az bile kaldığını düşünüyorum ben.

Öte yandan, bu sevimsiz konunun çok işlendiğini, çok dile getirildiğini, her defasında hepimizin yüreklerini dağladığını ve dağlamaya devam ettiğini de kabul ediyorum. Ama toplum bilinci sağlayabilmemiz, ne kadar üzülsek de konudan uzak kalmamamız ve daha duyarlı olabilmek adına yazmak ve yazılanları okumak, kısacası paylaşmak gerektiğine de inanıyorum. Çünkü konu ve getirdikleri son derece önemli hem de hepimiz için.

Şiddete maruz kalmak, o acımazlığı an be an yaşamak, ince ince sızlayan bir yürekle bir ömür geçirmek, yıllarca kimselerle paylaşamamak hiç de kolay değil. Mutlaka çeken bilir, bizler ise sadece anlamaya çalışabiliriz.

Nedendir bu şiddet, bu acımasızlık? İnsanlardaki hangi durumlar onların böylesi bir ruh haline bürünmelerine sebep olur? Sorular zor, sorular karmaşık ve ne yazık ki soruların tek bir cevabı yok…

Şiddet o kadar geniş boyutlu bir spektrum içeriyor, bünyesinde o denli çok şeyi barındırıyor ki…Çocuğa, kadına, zaman zaman anneye, babaya uygulanan şiddet; dayak; taciz ve zorla bir şeyleri kabul ettirmenin ötesinde cinsel istismarlar; tecavüzler; aile içlerinde kapalı kapılar ardında sıkça uygulanan ensest ilişkiler…tümü ne kadar acı, ne kadar kalp yaralayıcı olsa da maalesef günümüzün gerçeği. Giderek insanlığımızdan utanır hale gelmemizin en önemli göstergesi. Birçok şeyi tabu yapıp konuşamamanın, ayıp saymanın iç karartıcı senaryosu hem de yüzlerce, binlerce. Bir anlık zevk, bir anlık kendini kaybetme duygusunun ortaya çıkardığı acı bilanço. Vicdanın yerle bir edildiği, unutulduğu bir toplum haline gelişimizin en hazin belirtisi.

Küçücük bir çocuğa acımasızca kalkan bir elin sahibinden nasıl vicdan bekleyebilir ki insan. Eşine, kızına, oğluna her gece dayak atan ve ancak böyle rahatladığını söyleyen bir babadan; ya da küçücük bir bedene uzanarak vahşi emellerini gerçekleştiren sapık ruhlu bir akrabadan.
Bir çocuk dünyaya getirmenin ne denli büyük bir sorumluluk olduğundan habersiz bir kesim insanımıza, o çocukları sağlıklı bir ruh hali ile topluma kazandırırken, adam gibi yetiştirmenin büyük bir sorumluluk olduğunu nasıl anlatabiliriz ki…dünyadaki tüm kötülüklerden habersiz minicik yavruların masum dünyalarını kara birer yılan gibi sokmanın gerekçelerini hangi yürek kolay kabul edebilir ki…

Yaşamak, hayatımızı idame ettirirken paylaşmak durumunda olduğumuz tüm değerlerimiz vicdanımızla anlam bulmaz mı sizce? Vicdan varsa eğer insanın kalbinde, toplum içindeki davranışları asla başkalarına zarar vermeyecektir, öyle değil mi? Bu bağlamda bir anne, bir baba, bir akraba nasıl olur da dünyanın en masum varlıklarına, çocuklarımıza kötülük yapabilir?

Öte yandan varlarını yoklarını bize, bizim geleceğimize adayan ve bu uğurda her türlü fedakarlığı yapan anne ve babalarımıza eziyet çektiren, el kaldıran, döven, sokağa atanlara ne demeli? Saygı ve sevginin en yücesini hak eden bu dünya tatlısı insanların kalbini acıtmanın, aşağılamanın, son günlerinde zor durumlara düşmelerine neden olmanın haklı bir gerekçesi olabilir mi?

İnsanlığımızdan bu kadar mı uzaklaştık, kalplerimiz bu kadar mı acımasız hale geldi ki sözüm ona sevdiklerimize bir şekilde zarar veriyoruz.

Ne oldu bizlere?

Tepkisizlik, vurdumduymazlık hat safhada. Sadece dışardan bakıyor, yabancı gözlerle bir film gibi izliyor, timsah göz yaşları döküyoruz, o kadar…

Yapılan araştırmalar ne yazık ki ailesinde şiddet görenlerin ilerde kendi çocuklarına da şiddet uyguladığını gösteriyor. Yani geçmişinde dayak yiyenler ilerideki yaşamlarında bir şekilde uygulamacı oluyorlar; çocuklarını yada eşlerini dövüyor, onlarında hayatlarını çekilmez hale getiriyorlar. Aslında ilginç değil mi? Şiddet görenin, dayak yiyenin bu acıları birebir yaşayan birisi olarak ileride bunları uygulayan olması. İlginç ve acı ama, maalesef gerçek. Olayı biraz daha normal boyutlara taşıdığımızda, ailesinden çok baskı gören kız çocuklarının anne olduklarında aynı baskıyı kendi çocuklarına da uyguladığına şahit oluyorum kendi çevremde zaman zaman. Oysaki tam tersinin olması daha mantıklıymış gibi gelmiyor mu sizce de? Ne bileyim en azından o baskıları yaşamış ve ruhu buna zor dayanmışsa hatta an gelip isyan noktasına kadar bunalmışsa, çocuklarını daha iyi anlaması gerekmez mi ebeveynlerin?

Ama hayır! Sanki tarih aynen tekerrür ediyor sadece oyuncular değişiyor.

Peki tüm bu iç karartıcı tabloyu düzletecek çözüm yada çözümler var mı? Hukuki anlamda verilemeyen cezalar, verildiği halde eksik kalan ve aflarla serbest bırakılmaya kadar giden yolu çabuklaştıran cezaların, olaylardaki etkisini ve çözümlerdeki yetersizliğini hepimiz biliyoruz. Üstelik ceza aldıkları halde uslanmayan, içlerindeki kötü emellere söz geçiremeyen o sapkınlar dışarıya çıktıklarında yine ve yeniden aynı vahşilikleri yapmaktan geri kalmıyorlar. Elbetteki daha caydırıcı cezalar verilmesi, buna ek olarak psikolojik tedaviye alınmaları da bir çözüm ama maalesef hiçbiri yeterli olamıyor. Bu işi kökünden temelinden çözmek için tek yol var , o da eğitim…

Aile içi eğitim…Sevginin o derin hoşgörüsü altında konuşarak, bazı şeyleri tabu olarak görmeden açıkça paylaşarak çocuklarımızı eğitmek. Köylerden kasabalara, kentlerden şehirlere ve büyük metropollere…Her yerde öncelik sevgi ile harmanlanmış aile içi eğitim olmalı. Okul öncesinden çocuklarımıza vereceğimiz kendi gelenek ve göreneklerimizle desteklediğimiz o sağlam değerlerle; yavrularımız henüz minicikken ve her şeyi almaya açıkken en doğru şekli ile onları yönlendirmeliyiz.

Bunu yapabilmek içinde, sürekli okumak, araştırmak ve dünyaya getirdiğimiz yavrularımıza nasıl daha yararlı olabilirim diye düşünmek gerekli. Bizler bunu yapabildiğimiz sürece, kendine güvenen, ayakları yere sağlam basan çocuklar yetiştirebiliriz. Ve bu bir dişlinin çarkları gibi birinden diğerine geçerek tüm topluma yansır. Sağlam çocuklar sağlam gençleri, sağlam gençler ise geleceğin güvenli ailelerini oluşturur. Onların yetiştirdiği çocuklar ise kendilerinden her zaman bir adım önde ve hayatla her zaman barışık, sevgi dolu, vicdan yüklü, sorumluluk sahibi olurlar.

Pek çoğumuz maalesef üzülmemek adına bu tarz haberleri yorumları okumuyor bir kalemde es geçiyoruz. Oysaki üç maymunu oynamanın bencilliğine yenik düşmememiz gerektiğini yinelemeliyim. Çevremizde bir yerlerde şiddet, taciz varsa ve biz buna göz yumuyor görmezden geliyor susuyorsak aslında bunun da bir suç olduğunu bilmemiz gerekli. Yasal anlamda suç olmasının yanında vicdani anlamda da kabul edilemez bir sorumsuzluk bana göre. Bir şekilde sesimizi çıkarmalı, bir şekilde o insanlara yardım elimizi uzatmalıyız; en azından konuşarak paylaşarak yol göstererek yalnız olmadıklarını hissettirerek.

Bu dile getirdiklerim çok şey mi? Asla değil! Yapılacak olan hepimizin bu anlamda biraz daha duyarlı, istekli ve paylaşımcı olması.

Hepiniz sevgiyle kalın.

NOT: yazımın isim annesi Deniz’ime teşekkür etmeden geçemedim, izninizle…




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın toplum kümesinde bulunan diğer yazıları...
Son Durak Huzurevi (Mi?)
Kadınsan Hem De...
Engellere Çarpa Çarpa…
Kaderini Kendin Çiz!
Bana Yalan Söyleme! Beyaz Olsa Bile…
Neden Bu Kadar Duyarsız Olduk?
Bir Serginin Ardındaki Duygu Seli
Kayıp Kimlikler!
Seninde Hayalin Olsun...
Kıskançlığın Soğuk Nefesi Ensenizde Mi?

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Sevgi ve Pozitif Enerjinin Gücü
İlişkiler Düğüm Olmuş Çözülmüyor
An"ı Yakala, Çilek Tadındaysa Bırakma!
Bakıp da Görenlere, Görüp de Sevenlere!
Sır Dolu Papuçlar
Rengarenk Duygularda Yaşatmak Sevgiyi!
Uzaklarda Bir Yerlerde...
İçimizdeki Unutma Sesi…
Özlemek!
Unutmanın Acısı, Unutulmanın Sancısı

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Seni Seviyorum Diyebilmenin Güzelliği [Öykü]


BELGİN ERYAVUZ kimdir?

İçimde yaşadıklarımın, hissettiklerimin birebir yansıması,tıpkı denizin mavilikleri gibi. . .

Etkilendiği Yazarlar:
Okumayı çok seven birisi olduğum için,yazılarını okuduğum hemen tüm yazarlar.


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © BELGİN ERYAVUZ, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.