..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Bir deliyle başederken, yapılacak en mantıklı şey normal rolü yapmak. -Herman Hesse
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yüzleşme > kemal düz




11 Mayıs 2009
İskenderun'a İki Mektup Var.  
kemal düz
mektup bu; mutlaka sahibine ulaştırılmalı. yoksa kişiyi vebal altında bırakır. bana zarfsız, katlanmış iki mektup geldi. okudum. İlginç buldum. bu iki mektuptan biri tarihi bir vesika idi, mektup formatında yazılmıştı


:AGAE:
İSKENDERUN’A İKİ MEKTUP VAR

Mektup bu; mutlaka sahibine ulaştırılmalı. Yoksa kişiyi vebal altında bırakır. Bana zarfsız, katlanmış iki mektup geldi. Okudum. İlginç buldum. Bu iki mektuptan biri tarihi bir vesika idi, mektup formatında yazılmıştı. İşte ilk mektup:

Sevgili İskenderun Halkı, Biz, Bizşimdi ‘Şehit ve Gaziler Derneği’nin bulunduğu evde doğduk: Ağbeyim, ablam ve ben. İskenderun şimdikinden çok farklıydı. O dönemi hatırlayan şimdi ki yaşlı kişiler herhalde, özlüyorlardır eski İskenderun’u…
Deniz kenarında ağlarını diken balıkçılar, iskelede 2.50 liraya verilen kiralık kayıklar. Emirgan çay bahçesi, eski Deniz Kulübü, her hafta yapılan dans şampiyonası… Tabii genellikle ben kazanırdım. İyi dans eder, ara sıra da şarkı da söylerdim. Eski Kanatlı Sineması; kışın kedi gibi fareler panik yaratırlardı. Yazlıklar çekirdek ve gazozla geçerdi. İlk Kafeyi Toni Yıldırım açmıştı, sene 60’lı yıllardı. İlk tostu orada yemiştim. Herkes kardeş gibi geçinirdi. Evlerde balkonlarda yatılırdı yaz geceleri, çok sıcak olurdu geceleri. İskenderun tabi o zamanlar Fener mahallesinin arkasında bataklık var… Sivrisineklerden korunmak için annelerimiz cibinlik kullanırlardı, yoksa her tarafın kaşıntıdan yara alırdu. Ali Baba’nın bilardo salonu; en çok o salona gider, bilardo, ping pong, masa topu oynardım. Tabi, Toni ağbinin Tillo’sında tavla partilerini saymıyorum. Çok çok samimi bir şehirdi İskenderun. Demir çelikten sonra dışarıdan işçiler geldi. Esas kültürünü yavaş yavaş kaybetmeye başladı.
Evlerimizin kapıları açıktı, anahtarları ya paspas altına ya da saksının altına koyardık. Şimdi gelin koyun bakalım, balkonda tek katlı evin terasında yatın bakalım…
Sevgili kardeşim, Ferda Kitap evinin sahibi Kemal bey’le 1997 ‘de tesadüfen tanıştık, ağabeyi rahmetli Mehmet çok yakın dostumdu, çok şeyi beraberce paylaştık. Ruhu şad olsun. Hala da ağbi- kardeş görüşürüm Kemal bey’le hanımı ve oğullarına saygım büyüktür. Birkaç kez beni Haluk Arlı’nın gazetesinde misafir etti; yazılarımla… teşekkür ederim.
Şimdi Cem Erman olarak yine İskenderun’da yaşıyorum. Şöyle, böyle hatırlarımla yaşıyorum. Eh! Hatıralar çok olunca; güzel oluyor. İyi ki yaşamışız diyorum.
Eski İskenderunum’u arıyorum; bulamıyorum. Eski sahibi, eski terbiyesi maalesef çok geride kaldı; ileride olmamız lazımken. Burada kültür seviyesinin eksikliğini hissetmemek mümkün değil. İnşallah yeni Başkanımız Yusuf Civelek ve yardımcısı Haluk Arlı bey kültür faaliyetleri ile biraz ilgi ve alaka gösterirler; içimdeki ses her şey daha iyi olsun diyor, Sevgili İskenderunlu hemşerilerim
Cem Erman

İkincisi mektuptan ziyade tarihi bir yapının tanıtımı: Şimdilere Ayşe Barutçu Kültür Merkezi olarak Belen’de etkinliklerini sürdüren bir tarihi yapının tanıtımına ait bir broşürden alıntı yaptım. “Kanuni Sultan Süleyman Kervansarayı” Belen’de bulunan muhteşem bir tarihi eserdir. İskenderun’dan – Antakya – Halep karayolu istikametinde 12’nci kilometrede. İskenderun ve Antakya’dan günün her saatinde ulaşım imkanı var. Belen ilçesinin Kaymakamlık ve Belediye binasının yakınındadır. Aynı tarihte yapılmış camii ve hamam ile külliye özelliği taşımaktadır. Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman tarafından 1553 yılında yaptırılmıştır. İstanbul’da Mekke’ye uzanan. İpek yolu üzerinde Suriye kapısı olarak adlandırılan Belen geçidinde inşa edilmiştir. Mimar Sinan’ın eseri olan Kervansaray’ın kapısının üzerinde ki kitabede: “Bismillahirrahmanirrahim. Bu büyük hanı en büyük sultan en azametli hakan Allah’ın yeryüzünde gölgesi insanlarının sultanlarının sultanı, Arap ve Acem sultanlarının efendisi Mekke ve Medine’nin yardımcısı Sultan Selim Şah oğlu Sultan Süleyman Han Allah hükümdarlığını ve saltanatını daim kılsın salât ve selamının en faziletlisinin üzerinde olduğu Nebinin( Peygamber) hicret yılı itibariyle 957 senesinin Şaban’ı Muazzam ayında yapılmasını emretti.” yazılıdır.

Alman düşünürü Goethe: ”Üç binlik yıllık geçmişin hesabını yapamayan insan günü birlik yaşayan insandır.” demiş. ‘Tarihini bilmeyen insanlar günübirlik insanlardır ’şeklinde kısaltılabilir de bu söz. Mezarların üzerine bir taş koyup bu dünyadan göçen şahsiyeti anmayı bile çok gören bedevi kültürü, bize de yavaş yavaş sirayet ediyor. Oysa bizim tarihimizde yazı hep yer almıştır. İşte Kervansarayın kitabesi… işte tarihi eserlerimiz hepsinin ne olduğu kim tarafından yapıldığı az da olsa belli; bilgi var belge var. Bize düşen o bilgileri çoğaltmak zenginleştirmek. Tarihine sahip çıkan yarınında da ülkesine de ulusuna da sahip çıkar.
Yakın tarihini bilen insan yaşadığı coğrafyaya önem verir, büyüklerine saygı duyar, bu toprakları emanet edeceği çocuklara da sevgi gösterir.
2001 yılında Lütfiye Vural’ın “Babam Ben ve Çocuklar” adlı kitabından, 20 adet tanıdık biri getirmiş; “Yaşlı bir teyze yazmış bu kitabı, Hatay tarihi ve kültürüyle ilgili çok önemli bilgiler var; senin yanına uğrayacak, satılırsa parasını kendisine verirsin demişti.” Sonraları Lütfiye teyze geldi. Kitabını sordu. Ben de çoğunlukla önererek sattığım kitapların parasını kendisine verdim. Zaman zaman kitabevine gelirdi. Yazdığı şiirleri ve derlediği masalları bana okurdu. Hatıralarından bahsederdi. Huzurevinde kaldığını söylerdi. 33 yıl hemşire olarak görev yaptığını ve sonra emekli olduğunu, şimdi hastalıklarla boğuştuğunu söylerdi. Bir zaman geçtikten sonra hiç gelmez olmuştu. Sonra vefat ettiğini duymuştum. Sohbetlerimizden birinde, Lütfiye Vural bir gün bana evinde Atatürk’ün masası olduğunu ve bana vermek istediğini söyledi. Pek inandırıcı gelmemişti bana; Atatürk’ün masasının kendisinde olması.. Biraz daha anlatmasını istedim. Bu masa da Atatürk’ün yemek yemiş olduğunu söyledi. Ben kendisine “sağol teyze, başkasına verirsin” dedim. O ısrar etti “bu masanın kıymetini başkası bilmez, Sana vereceğim.” dedi. Birkaç gün sonra masayı yanında bulunan iki kişiyle birlikte dükkana getirdi. “Masanın sadece üstüne getirebildim, ayaklarını araba almadı.” dedi. Bende “olsun, işte esas bölümü gelmiş ya.” dedim.
Lütfiye teyze bana anlattığı kadarıyla Hatay tarihine gül dikenlerden biriydi. Kitabının şöyle bitirmiş:”Düşünüyorum da bir katır yükü altınla Hatay’a gelen ailemiz bir anda yok olmuş vaziyettedir. Bende artık babamın yanına gitmek üzereyim. Zaten babamı çok özlemiştim işte geliyorum baba az daha bekle.”
Pek çok insan, günümüzde kendilerini dinleyecek, ifade edecek, düşüncelerini paylaşacak bir arkadaş bir dost arıyorlar, bir ortam arıyorlar, bulamıyorlar. Sarımazı’da oturan bir Ali Bey vardı. İki, üç yıl önce vefat etti. Sık sık kitabevine gelirdi. Dertleşirdik. Eski günlerden bahsedersi. Bir gün kitabevine gelmişti.. “Bir şiir yazdım okuyacağım, ancak dinleyecek kimsem yok.” demişti. Eşim’de; “ ben dinlerim, bana oku.” demişti. Ali amca ne çok memnun olmuştu. O Köy Enstitütüsünü bitirmiş, yıllarca sağlık memurluğu yapmış İskenderun’da. yazdığı şiiri dinletecek kimseyi bulamamıştı. İşte bu kentin böyle düşünen insanları buluşturan bir mekana ihtiyacı var. Yaşadığımız zamanın en büyük problemi yabancılaşma. Bunu kırmanın yolu da kültürel faaliyetlerden geçiyor. Çünkü sanat ve edebiyat insanları yakınlaştırır. İşte bu nedenlerle, insanları geçmişte yaşanan ortak yaşama kültürünü arıyor geçmişi yaşıyorlar. Oysa bugünün dünden daha iyi olması gerekiyor.



.Eleştiriler & Yorumlar

:: Üçüncü Mektup
Gönderen: Mehmet Sinan Gür / ,
17 Temmuz 2009
Merhaba, ben İstanbul'da ve dışarıda yaşayan bir Antakyalıyım. Ora ile neredeyse hiç bağım kalmadı. Ama yine de zaman zaman gider Antakya'nın köprüsünden geçerim. Ne yapayım, kan çekiyor. Belki de bir gün temelli dönerim. İskenderun, Antakya hâlâ güzel. 400-500 yıllık tarihi evler var yaşayan. Avrupa'da olsa bu evlerin önüne nöbetçi koyarlar. Ama biz bin yıllık köprüleri yıkıp taş yolları betonluyoruz. Neyse ki son zamanlarda biraz olsun değeri anlaşılmaya başladı. Umudumuzu yitirmeyelim. İyi şeyler olur belki...




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yüzleşme kümesinde bulunan diğer yazıları...
Suriye Gerçeği
Hasret Ne Tarafa Düşer Yüsü'emmi
Kitapla Sanat ve Hayat

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Anılarda İskenderun: Cem Erman ve Hikayet-i Zeki Müren
Bir Dönem Soğukoluk ve Hatay
Krishnamurti ile Kendini Tanıma Sanatı
Trene Özlem: İskenderun'dan"dan Adana'ya" Yolculuk
Divan Edebiyatının En Güzel Şairi
Sinemanın En Figüranı
Sokakta Sanat: İskenderun Kültür Sanat Şenliği
Payas'ta Tarih Tarihte Payas
Kitaplar Arasında Bizden Sesler
Sessiz Ada/m

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Aybastılı Şair İzzet Haznedar [Şiir]
[Şiir]
Münzevi Bir Osmanlı [Şiir]
Çukurova'nın İki Yiğit Sesi: [Şiir]
Şiirin Hatayı [Şiir]
Bir Öykücümüzden Bir Öykümüz Var [Öykü]
Aybastılı Bir Feylesof: Refik Güley [Roman]
İskenderun'da Kitapçı Olmak [Eleştiri]
Yunus Peygamber Sütunu [Eleştiri]
Bir Yeşilçam Emekçisi: Cem Erman [Eleştiri]


kemal düz kimdir?

edebiyat sanat, tarih, kültür ve folklora karşı ilgim var. yerel bir gazetede kültür sanat yazıları yazıyorum.

Etkilendiği Yazarlar:
engin geçtan, edip cansever, tevfik fikret v.b.


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2018 | © kemal düz, 2018
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.