..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Bir dost nedir? Öteki ben. -Zenon
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Şiir > Anı > Sevgili Özbek




18 Mart 2010
Nevruz Bayramı (Anı)  
Sevgili Özbek

:AFEC:


Nevruz bayramının nerelerden geldiğine tarihine değinmiyeceğim. Artık elimizin altında her yerde bulmak, okumak mümkündür. Ancak ben, bu güzel bayramı, yaşadığım çocukluk dönemlerimden, hatıralarımda kalan şekliyle anlatmak istiyorum. O günden bu güne ne değişti, o günkü bayramlarla bu günkü bayramlar arasındaki fark nedir ? Bunuda bu günkü gençlik, bu dönemin mevzularıyla karşılaştırsınlar.

Zorlu ve uzun bir kışın ardından martın gelmesi, bizlerde bir heyecan başlatırdı. Baharın kokusu, doğanın yeşil kalbi canlanırdı belleklerimizde. Ve mart gelir gelmez, bizlerde hemen Nevruz bayramının telaşı başlardı. Sabırsızlanırdık ilkin, günler geçmeyecek gibi gelirdi bizlere. Hayallerimizi, istek ve arzularımızı, dualarla beraber bir hızlandırırdık ki, kendimizi adeta Nevruz için hazırlardık ! O mübarek gün, dileklerimizin oluşmasında aracı, geleceğimizin habercisi, aşklarımızın müjdecisi olacaktı. Bizlere daha çok sevmeği öğretecekti…

Bayrama bir hafta kala, Salı (tek) günü mezarlıklar ziyaret edilirdi. Yakınlarını kaybedenler biribirilerinin acı ve yaslarını paylaşırdılar ilkin. Keteler pişerdi tandırlarda, mis gibi buğday kokusu, tereyağı kokusu bir hoş ederdi bizleri. Konu komşu hemen hemen, tüm çevrede, şerbet eşliğinde, dilim dilim keteler paylaşılırdı. Koyun tezeğinin kızgın közünde, kete pişirmekte pek zahmetliydi. Her ananın, her gelinin en güzel marifetlerini sunmaktı kete pişirmek tandırda. Anam pişirirdi en güzel keteleri, refete refete, susam renkli tuzlu keteler, hımm !

Akşam olmadan evvel, haşıl pişirirdik. Ondan birer kaşık tepe gibi bir yerlere, damın üzerine, galağın başına ya da, çeperin başına, varsa bir ağacın başına koyardık ve başlardık gütmeye. Serçe kuş gelip, ondan yiyecek ve uçacağı yönü bellerdik. Kuşun gittiği yöne, gelin gidecek ya da damak olacaktık, ya da, bir meslek sahibi olacaktık oralarda. Bayrama iki gün kala, tuzlu gıdik (ekmek) pişirirdik çoluk çocuk, genç ihtiyar. Haşıl pişirilen gün, yüreklerimizi tertemiz tutardık, su içmemeye çalışırdık gün boyunca. Gece yatmadan evvelde, tuzlu gıdik yiyip uyurduk ki, gece bize kim su verecek ise, o kismetimizdi. Yani bir nevi evleneceğimiz kişiyi görecektik. Burada dileklerimiz pek önem taşımasa da, çocukta olsak, bizler için, o anlardaki heyecan, birliktelik ve psikolojik gücün önemini anlatamam sizlere. Bir daha asla o duyguları yaşayacağımızı düşünemiyorum. Neyse, ardından günün çökmesini beklerdik. Güneş batar batmaz, dileklerimizi tutarak kapıları dinlemeğe giderdik. Nasıl olursa olsun ilk duyduğumuz sözlerle, geleceğimizi analiz ederdik.

Ne günlerdi o günler ! Sınıfımı geçecek miyim diye tutardım niyetimi ben. Bilseydim o günleri bir daha yaşayamacağımı, güzelliklerin ve sevgilerin oluşacağı, özgür bir dünyaya sahip olmayı dilek tutardım.

Her neyse, dilekler tutulur, kapılar dinlendikten sonra, cinsiyet ayırımı olmaksızın, tüm arkadaşlar, birimizin evinde toplanırdık. Birimiz bir komşudan, hiç konuşmadan bir tas su alır gelirdik eve. O suyun etrafında toplanırdık neşe ve sevgiyle, merakla… İğneler pamukla sarılır, biri bay, biri erkek olmak üzere sevgilileri olanlar, kavuşacak mıyız diye dileklerini tutup suyun içine bırakılırdı ve herkes, merakla, başlar öne eğilmiş, adeta nefessiz, iğnelerin biribirine kavuşup kavuşmayacaklarını beklerdik. Neydi o heyecan, neydi o merak, neydi o sevgi. Ahh geride kaldı onlar, yüreklerimizde izi, hafızalarımızda yeri…

Nihayet nevruz bayramı gelirdi ertesi günü. Canım anam, en güzel entarilerini giyerdi rengarenk. Gümüş kemeri belinde, allı yazması (gülbengi) alnında pek güzel olurdu rahmetli. Şafak sökmeden kalkar, tüm işleri bitirirdi. Ardından güneş, altın sarısıyla anacığıma, günaydın derdi. Anacığım güneşi selamlarken, “gızdar gahın artık, bu gün nevruz bayramı” diye seslenir kaldırırdı bizleri. Off, o gün akşamı iple çekerdik. Gündüz yumurtaların boyanmasını beklerdik. Biriktirilmiş soğan kabuklarıyla en güzel boyama işini yine anam yapardı. Yumurtaların boyanmasını merakla, iştahla izledikten sonra, bizler dışarda ateş yakardık. Ve üzerinden “aloy aloy, göyde piloy” diyerek atlardık. Hayriye kızkardeşimin yandığını hatırlarım bu nevruz ateşinde. Hâlâ karnında o günden kalma izleri var. Nihayet akşam olurdu. Bir heyecan, bir sevinç! Yerimizde duramazdık. Tüm kötülükler yok olurdu ki; bilmezdik zaten kötülük nedir, kimse bilmezdi. Yumurtalar verilirdi ilkin, peehh başlardık tüm arkadaşlar yumurta döğüşüne! Kimin yumurtası kırılırdı ise o kaybediyordu. Ardından babamın aldığı çerezler, meyveler hepisi birden boşaltılırdı kocaman bir siniye. Tüm aile birbirlerine kenetlenmiş gibi, payımıza ne kadar meyve düşecek diye merakla bölüşülmesini beklerdik. Meyve ve çerezler eşit şekilde hepimize paylaşılırdı. Amcamların, dayımların ablalarımın paylarıda saklanırdı. Bir sevinç dolardı ki içimize, o sevinçle, o heyecanla meyve ve çerezlerimizi uzun bir vakit, tadına baka baka, yavaş yavaş tüketirdik. Bitmemesi için çaba harcıyorduk bir nevi. Tüm bayram güzelliklerini mart boyunca taşırdık, içimiz dışımız sevinç kokardı. Ahh ne günlerdi o günler! Yokluk ve varlık iç içeydi. Hiç birini birbirinden ayırt edemezdik. Kenetlenmişti sanki bu iki uyum yüreklerimizdeki sevgiyle.

Bu gün yine Nevruz bayramını sadece hafızamda kalanlarla hatırladım. O günlerden, o insan yüreklerinden çok uzaklardayım. Bilme ki yine o günlerde olmuş olsaydık acaba, aynı heyecanı yaşar mıydık bu kafayla? Kim bilir? Kim bilir yüreklerimiz bayram güzelliklerinden yeniden dolar mıydı? Ellerimiz ve gözlerimiz yeniden yaşarmıydı Nevruz tazeliğini?
Kim bilir? Belki, Belkide değil?

17/03/2010

Haşıl: bulgurun çiğinden yapılan bir yemek türü
Piloy: pilav
Aloy: ateş, ayrıca bir ünlem sözüdür
Göyde: gökte
Galak: tezekten yapılmış duvar
Çeper: bahçe çiti

.Eleştiriler & Yorumlar

:: Nevruz Bayramı...
Gönderen: Cahit KILIÇ / , Türkiye
18 Mart 2010
Kabir üstü gününe, son salı anlamında " ahir tek" derlerdi...Dilek tutularak kapı dinlemeye: Din (dinlemekten kısaca) Gecesi... Bir de Baca Baca'yı atlamışsınız. Arife gününün akşam karanlığı çökmeye başladığında, genler ve çocouklar ellerine birer şal alarak, akraba taallukatın, konu komşunun damlarına çıkar; bacalardan, pencerelerden şalları sarkıtırlar. Ev sahipleri, sarkıtılan şalın kime ait olduğunu bilmeksizin, sallanan her şala: boyanmış yumurtalar, meyvlar, çerezler, yün çoraplar, mendiller gibi çeşitli armağanlar bağlarladı. Adı da " bayramlık"... Ulu şair Şehriyar'da baca baca akşamını Heydar Baba şiirinde anlatır: " Bayram idi gece kuşu okurdu,/ Adaklı kız bey çorabın tokurdu,/ Herkes şalın bir bacadan sokurdu,/ Ay ne gözel kaydadı şal sallamak,/ Bey şalına bayramlığın bağlamak. ---- Şal istedim men de evde ağladım,/ Bir şal alıb tez belime bağladım,/ Gulam gile kaçdım, şalı salladım,/ Fatma hala mene çorab bağladı,/ Han nenemi yada salıb ağladı."--- Ben de bu satırları buraya yazarken, öz nenemi yâda salıp ağladım... Kültürümüze sahip çıkan yüreğinize sağlık, ay bacı... Selam ve saygılarımla. Cahit Kılıç




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın anı kümesinde bulunan diğer yazıları...
Guzunun Yeri (Azerice Kars Şivesi)
Talip
Kuzunun Yeri (Günümüz Türkçesi)

Yazarın şiir ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Sevgi Nedir
Bahar-ı Düş Lütfen
Baş Öğretmen Atatürk
İnsan Olmak
Kars"ı Yaşamak
Feodal Kırıntılar
Dünden Kalma Aşk Bu
Dar Ağacında Üç Fidan
Dışarıda Kar Var
Yeni Yıl Teraneleri

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Seyr-i Sefer [Öykü]
Aşkın Halleri I (Ağrı Dağı) Anneme İthafen... [Öykü]
Güneşin Üvey Çocukları [Öykü]
Sevgili [Öykü]
Âşkın Şehidi [Roman]
Ayrılık [Deneme]
Kadın Kim Edebiyat Kim * [Deneme]
Göydağ"da Yağmur Yağdı Gözlerime [Deneme]
İnternet ve Biz [Deneme]
Bayram Gelmiş [Eleştiri]


Sevgili Özbek kimdir?

Siir yaziyorum, ve hikaye denemelerim var. Amacim gerçekten yazabilmek.

Etkilendiği Yazarlar:
Nazim Hikmet Ran ve gerçekten yazan her yazar


yazardan son gelenler

yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Sevgili Özbek, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.