..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
İnsan melek olsaydı dünya cennet olurdu. -Tevfik Fikret
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > İnceleme > Ruhbilim > Emine Pişiren




25 Nisan 2011
Asla Başın Öne Eğilmesin!..  
Emine Pişiren
"Yolda yürürken başını önüne eğeceksin, kaşlarını çatacaksın, sağa sola bakmayacaksın, bir erkek gördüğünde kaşlarınızı çatacaksın, gülümsemek yok, sağda solda oyalanmadan doğruca eve geleceksiniz vs. vs"


:AHBA:

Yıllar önceydi...

Genç kızlık yıllarımın ilk yıllarıydı...

Annemin yüzümüze doğru işaret parmağını bir uyarı gibi uzatıp;

"Yolda yürürken başını önüne eğeceksin, kaşlarını çatacaksın, sağa sola bakmayacaksın, bir erkek gördüğünde kaşlarınızı çatacaksın, gülümsemek yok, sağda solda oyalanmadan doğruca eve geleceksiniz vs. vs" sözlerini dün gibi anımsarım.
Annemiz bizi yetiştir iken aklı sıra kol kanat germekteydi. Oysa utanma duygularını tek tek bilinçaltımıza şırınga etmekteydi. Çünkü o da öyle yetiştirilmişti.

Bu uyarıları dikkate aldım mı? Aldım tabi. Hala izleri var alnımda. "Kaz ayağı" dedikleri derin çizgiler. Çatık kaş görünümüm öyle belirgin ki, botoks enjekte etseler bile düzelmez. Öyle bir derin çizgi ki, geri dönüşümü olamayacak bir iz kaldı tam alnımda iki kaş arasında...

Ben buna "utangaçlık çizgisi" diye bir ad verdim. Özellikle ilk üç dakikada bir insanın fiziğine bakıp referans imaj tahlilleri yaparken...

"Sinirli Kadın" görünümü, hiç kaybolmadı...

Gerçi estetik harikaları var ama ya diğer gelişen duruma ne demeli? Hani o annemizin veya babamızın, bizi yetiştiren ebeveynlerimizin hani? Hatta ilk altı yaşın üstüne ilaveler yapacak olan "ilkokul" öğretmenimizin bize vermiş olduğu kişilik renklerindeki arızayı nasıl yok edeceğiz? Bu duygu yaşamımızın her alanında bizi yenik düşürmüştür.

Sınavlarımızı verdiğimiz zamanlarda, başımızdan aşağıya dökülen o sıcak kaynar suları, hangimiz unutur ki?

Yaşamımızdaki İLKLER...
İlk aşkımız...
İlk sınavımız...
İlk işe girişimiz...
İlk uçağa binişimiz...
İlk yolculuğumuz...
Ve bir sürü İLK’lerimiz bizim utanma duygularımızın ardında kalıp, başarılarımıza ket vurmuştur...
Evet, bizi engellemiş ve cesaretimizi kırmıştır...
Yaşamak şakaya gelmiyor...
Değerli psikiyatrist Doçent Dr. Levent Mete "Utangaçlığın " bir hastalık olduğunu açıklıyor bizlere...
Bakalım başa çıkabilecek miyiz bu içimizdeki bizi kemiren bu kurtla...
(*) “Mahcup bir insan mısınız? Bir toplulukta, insanların ilgisi sizin üzerinize çevrildiğinde kalbiniz hızlı hızlı çarpmaya başlıyor ya da soluğunuz daralıyor mu? Yeni girdiğiniz bir iş ortamında, ayağa kalkıp kendinizi tanıtmanız istendiğinde, yüzünüz kızarıyor, sesiniz titriyor mu? Bu özelliklerinizi bildiğiniz için, kalabalık önünde konuşmanızı gerektirecek durumlardan uzak duruyor, ancak tüm çabanıza rağmen boş bulunup yakalandığınızda, bir iki laf edip sıranızı savıncaya kadar kan ter içinde kalıyor musunuz?.. “
Şayet Dr L.Mete’nin yukarıda sıralamış olduğu sorunlar varsa hastalık çoktan kapımızı çalmış demektir. Toplumda her on kişiden birinin “utangaçlık “ hastalığına yakalandığını ve insanların bu hastalıktan kurtulmak için kendince çözümler bulduğunu biliyoruz.
Kimi alkolle, kimisi de uyuşturucu kullanarak bağımlı olmakta. İkincisi oldukça sık başvurulan ve toplumuzda yaygınlaşmış bir sorunumuzdur.
Bir başka kurtuluş yoluysa toplumdan kendini soyutlamakla kollar sıvanıyor. Geri planda durup insanın kendisini gerek iş gerekse okul yaşamında basit ve pasif durumda kalmasıdır.
Bu yöntemler hafife alınmayacak derecede insanda hasarlara neden olduğu gibi toplumdan uzak, meslekte başarısızlık dibe vururken, en berbat bir ruh denge bozukluğu baş gösteriyor.
yalnızlık tercih edilip, kişi kendini adeta karantinaya alıyor.
Öyle ki, utangaçlık hastalığına yakalanan kişiler, bir süre sonra karşı cinse ilgi azlığından, eş bulma güçlüğü yaşayıp,evlilik kurumundan uzaklaşıyorlar.
Dr. Levent’in bu tespiti %30’lara varıyor.
Şimdi akla şu soru takılıyor:
Acaba “utangaçlık hastalığının” herhangi bir tedavisi var mıdır?
Umut verici gelişmeleri tıp ilminde görmek memnuniyet verici. İnsanların topluluk karşısında konuşma özürlüyse, kalp çarpıntısı, hızlı nefes alıp verme, ses titremesi, yüz kızarmaları, vb gibi aşırıya varan fiziksel ve ruhsal belirtiler varsa, sorun ilaçla veya psikoterapiyle %70 çözülebileceğini belirtiyor doktorlar.
Yıllarca sahne sanatçılarıyla birlikte çalıştığım zamanları anımsadım: Onlar sahneye çıkmadan önce yukarıdaki tüm belirtilere tanık olurdum kuliste. Yaşadıkları içsel karmaşayla başa çıkamayanların da alkol kullandıklarını gördüm.
Utangaçlığı yok eden ilacın da piyasaya sürüldüğünü açıklayan doktor Levent bu ilacın aynı zamanda beyinde “seratonin” maddesini arttırdığını, çekingenlik duygusunu yok edip, güven duygusunu kamçılayıp, toplumdaki kişilerle daha rahat sağlıklı ilişki kurabildiğini ifade ediyor.

“Ay, çok utandım!”

Sözlerini sıklıkla sarf ederiz değil mi? Artık cesaretimizi kazanıp daha özgüvenli bir yaşamın tadını çıkartacağız. Utangaçlığımızla başa çıkacağız.
Bilim adamlarının genlerin üzerindeki çabaları boşa çıkmayacak gibi.
Kim bilir? Belki de “ölümsüzlük” reçetesi bir gün elimize tutuşturulur. Lokman hekim kaybettiği o reçete hani…
Bir şarkı vardı hani;

“Başın öne eğilmesin./Aldırma gönül aldırma./Görecek günler var daha/Aldırma gönül aldırma.”

Şarkılar utangaçlığımızı aşmamız için bizi yüreklendirse de, sağlıklı bir eğitimin kişisel gelişimde, daha etkin bir çözüm olacağı kesindir.

Sevgiyle ışıldasın yüzlerimiz.

Emine Pişiren/ Edremit-Akçay

Kaynak: (*) Gen Bilim


.Eleştiriler & Yorumlar

:: Merhabalar
Gönderen: Aysel AKSÜMER / , Türkiye
27 Nisan 2011
Yıllar önce anne ve babalarımız, evlatlarını yetiştirirken sanırım aynı yemini etmişler. Hiç yabancı gelmedi bana da "o yürürken hiç sağa ve sola bakmadan yürü" şeklindeki komutlar. Belki zamanın kötülüklerine karşı koruma içgüdüsüyle yaptılar, başımıza bir şey gelmesin diye. Teşekkürler Sevgili Emine Hanım, çok güzel ve içten bir yazıydı. Sevgilerimle.

:: İlaç neye yarar?..
Gönderen: Vildan Sevil / , Türkiye
25 Nisan 2011
Değerli yazar, bu kültürde, kız çocuklarının yetiştirilmesinde aktarılan sakatlıklardan birine akıcı bir anlatımla değinmişsiniz. Ancak, bu hastalıklı eğitim; örtünmeye zorlama, el ele tutuştuklarında otobüsten atılma gibi çok daha sert nice akıl almaz yöntemlerle sürekli üretilirse tıp neye yarar ki? Sevgilerimle..




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın İnceleme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Yanan O Küçük Kız Hala Yaşıyordu
Osho Yaşadığı Zaman Demiş ki...
Yanan O Küçük Kız Hala Yaşıyordu
Şimdi Aşkı Göze Alabilir Misiniz?
Şayet Bir Kadın, Bir Erkeğe Tecavüz Ederse - 1 -
Atatürk ve Rus Lideri Lenin Dostluğu
Yanan O Küçük Kız Hala Yaşıyordu
Hayat Ateş Üstünde Yol Almaktır - 3 -
Konfüçyüs'ün Hayatı ve Dünyadaki Beş Ağır Suç
Tarihteki İlk Kadın Şair Sappho

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Adamdan Saymışız [Şiir]
Ah Ulan Istanbul! [Şiir]
Hangi Dua İle Sana Gelelim? [Şiir]
7. Didim Şiir ve Şairler Buluşması [Şiir]
Çekinme Söyle [Şiir]
İsterdim [Şiir]
Madem ki... [Şiir]
Davetsiz Konuk - 1 - [Şiir]
Git Demene Gerek Yok [Şiir]
İstanbul_um [Şiir]


Emine Pişiren kimdir?

Yazmayı, okumayı ve birikimlerimi paylaşmayı seven biriyim. Edremit'in yerel bir gazetesinin köşe yazarıyım. Bazı web sayfalarında da edebiyat adına paylaşımlarım yayınlanmaktadır. Sevgi ve ışık sizle olsun.

Etkilendiği Yazarlar:
Mehmet Emin Yurdakul, Nazım Hikmet, Aziz Nesin, Victor Hugo, Balzac, Leo Buscaglia, Eric Frrom, Irvın Yalom, Dale Carneige, Doğan Cüceloğlu, Haluk Yavuzer...


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2019 | © Emine Pişiren, 2019
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.