"Bana bir roman yazmak için yeterli zaman verin, size dünyanın tüm uykusuzluğunu vereyim." — Virginia Woolf"

Cehennemi Sevdirdin Yaşarken

yazı resim

Beklemeyi öğrettin yıllar gibi
Sınırı yok sonu olmayan
Belki bir çobanın beklemesi baharı
Yada mahkumun af edilişi

Kurumuş bir çiçeğin baharı beklemesi bazen
Uçurtmanın özgür olmak için rüzgarı
Bir kartalın aramak için avını süzülmesi
Ne bileyim yok işte tarifi

Ama anlattın bana hasreti son demine kadar
Ne yollar geçit verdi ne de sen bir umut
Olmayacaktın belki hayallerimden öte
Bir selam nede bir ses ne de bir hayal

Anlattın bana cehennem cezalarını
Bazen kalbim söküldü santim santim
Bazen dağlandı kollarım kara kızıl
Ama ne acıdı canım ne de öldüm her sefer

Tek bir sensizlik yaktı beni son hücreme kadar
Kalbimi söktü ama düzeltmedi cehennem gibi
Kollarım seni ararken param parça oldu
Ve bedenim tanınmaz oldu inan gittiğinden beri

Saçlarım bembeyaz şimdi ruhumu ise anlatamam
Gidişin benim cehennemimdi ama cezam bitmedi
Hani her ceza çekilince cennet olurdu
Ne cennetini görebilme umudum var ne de seni artık

Artık olmayacaksın belki hayatımda
Düşlerimden de git ne olur ve beni bana bırak
Azabın ne kadar acı ise hasretin bir o kadar tatlıydı
Ve özlemine doydum ve isteğim sen özle bundan sonra

Ve yaşa bana yaşattıklarını inan seveceksin o zaman cehennemi

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön