..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Gerçek sanat, gizlenmesini bilen sanattır. -Anatole France
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Gülmece (Mizah) > Ömer Faruk Hüsmüllü




2 Mayıs 2020
Korono Hikayeleri - 1  
Ömer Faruk Hüsmüllü
Ey korona korona Benim maskeyi ne yaptı Git de sor ona


:BH:


Ey korona korona
     Benim maskeyi ne yaptı
     Git de sor ona
     -Kendi kendine konuşmaya mı başladın Müco?
     Karısı kısaca Müco dese de asıl adı Mücahit.
     -Maskemi arıyorum hanım.
     -Ne maskesi? Ben görmedim.
     -Hani devletimiz kolonya ile beraber göndermişti ya!
     -Tamam hatırladım. Kolonya bitti. Maskeler de kim bilir nerededir? Bir ayı geçti geleli. Bak aleyhinde atıp tuttuklarının maskesine nasıl da muhtaç oldun?
     -Muhtaç olmadım, muhtaç ettiler. Satışını serbest bıraksınlar, gider üç-beş liraya alırım. Hem yalnız bana mı gönderildi bu maske? 55-60 ülkeye içinde maske de olan tıbbi yardım malzemesi göndermişiz. Bağış yaptığımız ülkeler arasında süper güç Amerika da var...
     -Sus fazla konuşma Müco! Başın belaya girecek.
     -Suç olacak bir şey demedim ki... Ah maskeleri de buldum.
     -Hem sen evin içinde maskeyi ne yapacaksın? Takarsan herkes sana güler.
     -Evin içinde değil dışarıda takacağım. 40-50 gündür evdeyim, biraz hava almak istiyorum.
     -Sen aklını mı yitirdin? Sokağa çıkma yasağı var. Ceza yersin.
     -Henüz yitirmedim de yitirmeye az kaldı. Ceza meza yemem, benim bir planım daha doğrusu iki senaryom var.
     -Sen yakalanırsan kaç yaşındayım diyeceksin?
     -52'liyim derim, onlar da yaşımı 52 sanırlar. Hem yalan da değil.
     -O senin doğum tarihin, sen 68 yaşındasın. Kimliğine bakıp yaşını öğrenirler.
     -O zaman da senaryonun ikinci bölümüne geçerim, deyip Mücahit ceketinin iç cebinden bir mektup çıkarıp okumaya başladı:
     “Merhaba! Dedem Mücahit A... bir alzheimer hastasıdır. Bazen evden kaçmakta ama geri dönememektedir. Bulursanız lütfen aşağıdaki adrese getirin. Şimdiden teşekkürler. Torunu Ayla A... Tel: 0532..... Adres:
     -Ama bu sahtekarlık! Senin aklın başında değil. Gitme, otur evde; biraz daha sabret.
     -Ne yapayım, sabır taşı çatladı. Dışarıdan bir şey lazım mı?
     -Değil. Ayla dün ne lazımsa aldı geldi.
     -Haydi hoşça kal...
     Deyip Mücahit, kendini sokağa attı. Kimsecikler yoktu. Bırakın insanı kedi, köpek hatta tek bir kuş bile yoktu. Derin bir sessizlik kaplamıştı ortalığı. Buna rağmen bir ses duyduğunu zannetti ve bunun sessizliğin hışırtısı olabileceğini düşündü. Ama biraz sonra bu sessizliği ayakkabılarının çıkardığı sesin bozduğunu fark etti. Yere daha yavaş basmaya başladı. Avına sinsice yaklaşan yırtıcı bir hayvan gibi... Sokağın iki tarafında üç-dört katlı apartmanlar ile aralarda birkaç tane tek katlı ev vardı. Balkonlarda, bahçelerde herhangi bir hayat belirtisi görülmüyordu. Terk edilmiş bir yerdi sanki. Bu sokak böyle değildi; onun bildiği sokak gitmiş başka bir sokak gelmişti. Binlerce defa geçmişti buradan. Bir ressam birkaç fırça darbesiyle görüntüyü değiştirmiş olabilir miydi?
     İki yüz metre sonra yol ikiye ayrılıyordu. Sağdakine saptı elli metre daha yürüyüp ana caddeye çıktı. Burada az da olsa insan olduğunu gördü. İşte karşısından gelen yaşlı bir adam, seksen yaşında olmalı. Dinç görünüyor, yaşını ele veren yüzündeki kırışıklar. Elinde birkaç kiloluk poşet taşıyor. Maske takmamış. Biraz gerisinden otuzlu yaşlarda acelesi olduğu hızlı yürümesinden anlaşılan bir adam. Trafik ışıklarının orada karşıya geçmek için bekleyen on bir-on iki yaşlarında bir çocuk. Uzun bacaklı, maskeli, leylek gibi iki yana sallana sallana yürüyen genç bir bayan. Asfaltta birkaç otomobil ve bir kamyon. Trafik rahat olduğu için hepsi de hızlı gitmenin zevkini çıkarmak ister gibi...
     Yoruldu, az ilerideki parkta dinlenecekti. Parka ulaştı. Bankların hepsi boş olduğundan gölgede olanını aradı, buldu; çünkü güneş sıcaklığını artırmıştı. Oturdu, derin derin nefes aldı. Hafif bir egzos gazı kokusu hissetti. Her ne kadar araç sayısı az olsa da caddeden böyle bir kokunun gelmesi normaldi. Yarım saat kadar oturup kalktı. Mağazaların çoğu kapalıydı, ama vitrinlerine bakabilirdi. Öyle yaptı. Açık bir market de vardı. İçinde iki kişi ve kasada hem saçını hem de maskesini düzelten kızı gördü.
     Bu kadar dolaşma yeterdi, bir saatten biraz fazla zaman geçirmişti dışarıda. Ara sokaklardan gidecekti eve. Oralarda kontrol filan olmazdı. Öyle düşünse de birkaç dakika sonra bir sitenin çöp konteynerlerinin olduğu yerde bir polis aracı ve kağıt toplayıcısı bir genç gördü. İki polisle bir şey konuşuyordu. Yanlarına gelince durup konuşmaları dinledi. Kendinin bir kaçak olduğunu unutmuş gibiydi. Polisin biri makbuz yazıyordu. Yazma işi bitince koçandan makbuzu yırtıp, kağıt toplayıcısı gence verdi. Genç:
     -Nedir abi bu?
     -Ceza makbuzu.
     -Ne kadar?
     -3180 lira.
     -Ben bu kadar parayı 3-4 ayda bile kazanamam. Hem suçum ne ki ceza yazıyorsunuz? Ben bir senedir bu işi yapıyorum, kimse bana yasak olduğunu söylemedi.
     -Kağıt topladığın için değil, sokağa çıkma yasağını çiğnediğin için ceza verildi.
     -Ne yasağı bu abi? Ne zaman yasak oldu? Ben duymadım. Benim telefonum, radyom, televizyonum yok ki yasaktan haberim olsun.
     Mücahit dayanamadı konuşmaya katıldı:
     -A be oğlum, keşke gelip benden bugünkü yevmiyeni alsaydın da ceza yemeseydin. Yazık. O kadar parayı nasıl ödeyeceksin? Deyince polislerin ikisi de yüzlerini Mücahit'e döndüler.
     -Amca sen bu işe karışma. Suç işlenirse karşılığında bir ceza da verilir.
     -Yazıktır bu delikanlıya. İdare etseniz memur bey. Öyle suçlar işleniyor ki bu ülkede, bu garibanın işlediği suç onların yanında ne ki!
     -Amca, sen de yasağı dinlemeyip dışarı çıkmış gibisin. Yaşın kaç?
     -Ben 52'liyim yani 52 yaşında.
     -Çok daha fazla gösteriyorsun. Kimliğini ver bakayım.
     -Kimliğim filan yok. Bana bir suç uyduramazsınız.
     -Ellerini kaldır, arama yapacağım.
     Polis kimliği bulur.
     -Amca sen 52 yaşında değilsin 1952 doğumlusun.
     -Tamam, ben de aksini söylemedim ki...
     -Bu hesaba göre yaşın 68. Sokağa çıkma yasağını ihlal ettin.
     -Ben hastayım. Yasak masak, ihlal mihlal bilmem. Evimin yolunu kaybettim, galiba bunadım. Saatlerdir arıyorum, bulamıyorum.
     -Dur bakalım ceplerinde başka bir şey var mı?
     Polis Mücahit'in ceplerini bir kere daha karıştırınca mektubu buldu, gülümseyerek okudu. Arkadaşına:
     -Bu amca alzheimer hastasıymış. Burada adresi de yazıyor, evine götürelim. Arka tarafa bin amca, dedi.
     Kağıt toplayan genç polis arabasının arkasından baktı kaldı.
     Aracı kullanan polis Mücahit'in evine giden sokağa dönmeyip aksi yönde gitmeye başlayınca Mücahit'in telaşa kapıldığını dikiz aynasından gördü. Beş dakika kadar gittikten sonra da aracı durdurup:
     -Geldik, in amca, dedi. Mücahit:
     -Ne gelmesi, burası değil, deyince diğer polis Mücahit'in kimliğine bakarak ceza makbuzunu yazdı. Araç tekrar hareket etti.
     Mücahit'in evinin önünde durunca hepsi araçtan indi. Mücahit'e kimliğini ve makbuzu verdiler. Ceza yediğini anlamıştı, ağır adımlarla apartmanın kapısına doğru yürüdü.
     Evin içine girince hanımı:
     -Hoş geldin. Ne var ne yok dışarıda? Rahatladın mı biraz? Diye sordu.
     -Evet, rahatladım. Dışarıda daha önce ne varsa şimdi hiçbiri yok; fark burada.
     -Elindeki elektrik faturası mı? Ne çabuk geldi, önceki fatura geleli daha bir hafta olmamıştır.
     -Fatura değil, bağış makbuzu. Devlete bağışta bulundum da.
     -Bağış mı yaptın? Biz muhtacız bağışa, bir emekli aylığı ile idare etmeye çalışıyoruz. Ne kadar bağış yaptın?
     -Çok değil 3180 lira.
     -Neee, çok değil mi? Gitti iki aylık maaş! Artık anladım, sen gerçekten de bunamışsın, neydi dediğin işte o hastalığa yakalanmışsın.
     - Alzheimer, alzheimer... Bak sonunda sen bile inandın benim hastalığıma! Ne olurdu sanki bir de şu polisler inansaydı!



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın gülmece (mizah) kümesinde bulunan diğer yazıları...
Ya Kapıyı Çalan Sütçü Değilse?
Ruh Hekimi Fehmi
Garip Ama Gerçek Değil
Oruç Baba'nın Mekanı - 1
Oruç Baba'nın Mekanı - 2

Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Korona Hikayeleri - 5
Korona Hikayeleri - 2
Korona Hikayeleri - 4
Korona Hikayeleri - 3
Korona Hikayeleri - 6
İn Aşağıya Ulan
Dilsiz Fahişe
Dilsiz Fahişe - 5
Dilsiz Fahişe - 3
Dilsiz Fahişe - 7

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Siyasi Taşlama: Neşezâde - 2 [Şiir]
Siyasi Taşlama: Karamsarzâde [Şiir]
Kusurî"den Tırtıklama [Şiir]
Zam Zam Zam... [Şiir]
Tırtıklama (Kazak Abdal'dan) [Şiir]
Yoklar ve Varlar [Şiir]
Âşık Dertli"den Tırtıklama [Şiir]
İstanbul,sana Âşık Bu Kul [Şiir]
Namuslu Karaborsacı [Şiir]
Dostlarım [Şiir]


Ömer Faruk Hüsmüllü kimdir?

Uzun süre Oruç Yıldırım adını kullanarak çeşitli forumlara yazı yazdım. İddiasız iki romanım var. Çok sayıda siyasi içerikli yazıya ve biraz da denemelere sahibim. Emekli bir felsefe öğretmeniyim. Yazmaya çalışan her kişiye büyük bir saygım var. Çünkü yazılan her satır ömürden verilen bir parçadır.

Etkilendiği Yazarlar:
Az veya çok okuduğum tüm yazarlardan etkilenirim.


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Ömer Faruk Hüsmüllü, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.