..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Ben bir öğretmen değil, bir uyandırıcıyım. -Robert Frost
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Şiir > Yaşam > Tülin ÖZGEN




28 Haziran 2002
Hayatım  
Tülin ÖZGEN

:AHHD:
Karadeniz’in hırçınlığından hız kaybettiği batısında, küçük bir sahil kasabasında, Akçakoca’da doğmuşum ben.. Hüzünlü bir sonbahar sabahında..
Hala tartışır durur annemle babam; 1964 müydü yoksa 1965 miydi diye yıllardan..
Ama hemfikir oldukları bir konu var ki, o da mısırların hasat zamanıymış..
Yedi çocuklu bir ailenin sondan iki numarası olarak dünyaya gelen ben;
Nedense pek sevilmemişim annemin rahmine tohumlarını bırakan tarafından.
Belki erkek olur diye izin verilmişti yaşamama ama, boşa çıkarmıştı tanrı umutlarını.
Henüz yaşıma girmeden ölümün soğuk nefesi vurmuş yüzüme
Galip gelmişim yine, bir ömür boyu sürecek olan inadımdan..
Sırf vicdanları sızlamasın diye, doktora götürmüşler beni
Zehirli ishalmiş teşhis, ölüyormuşum susuzluktan..
Yoksul ve kalabalık bir ailede, var olma çabasıyla geçen bir çocukluk,
Sonra gençliğim..
Karadeniz’in kemikleşmiş törelerine baş kaldıran,
Kız evlatlarına biçilen kaftana sığamayan gençliğim..
Yüreğime kazınan karşı cinsin korkusunu biraz hafifletmek için belki,
Belki, sırf bu korkumdan yalakalık olsun diye,
Fazlasıyla benzemişim aslında nefret ettiklerime..
Bu yüzden de pantolon giymenin namussuzluk sayıldığı köyümde
İlk ben geçirmişim bacağıma bu erkeklik simgesini..
Lise yıllarında takılan kravat,
O yıllarda moda olan ve sadece erkeklerin giydiği kadife montlar..
Neslimin kaderini değiştirmek için belki, hep yarış vardı
Babamın erkek evlatlarıyla aramda ve bunun getirdiği
Başarılı bir öğrenim hayatı..
Biten okul yaşamından sonra, nafakamın hala babamın cebinde saklı olduğundan belki,
Benim hakkımda verecekleri kararların akışına bırakmıştım kendimi ki, bekleneni yaptılar..
Bir dikiş nakış kursuna verdiler, ileride kocasının söküklerini diksin,
Çocuklarının çoraplarını yamayabilsin diye..
Ama, çok geçmeden anlayacaktım, ipek bir kumaştan pliseli gömlek dikmenin
Hiç de bana göre olmadığını..
Benim zikretmekten bile korktuğum yükseköğrenim fikrini rahmetli amcam
Kabul ettirmişti babama..
Her sınava girişimde babamın alaylı sözleri ve her sınav sonrası
Şaşkınlığı, yenilmişliği, kendine bile itiraf etmeye korktuğu gururu..
Şimdi düşünüyorum da sırf beni boğan bu küçük kasabadan kaçmak
Ve patlama noktasına geldiğim, baskılardan kurtulmak içindi belki de
Başkentin dolambaçlı yollarına koyuluşum..
Ürkek bir ceylan gibi yalnız bırakıldığım bu kent’e
Nerden bilebilirdim ki tutkuyla bağlanacağımı ve bundan sonraki hayatımı
O kaçak kömür kokan havasında soluyacağımı..
Üniversite yıllarım, ayaklarımın üzerinde tek başıma durmak zorunda olduğumu
Öğreten yıllar..
Bundan sonraki yolumda bana eşlik edecek olan hayat arkadaşımı seçim sürecinde,
Yüreğimin kıpırtıları yanında, mantığım da boy göstermekteydi..
Hala çatısı altında bulunduğum ve kimseye muhtaç olmadan yaşama ilkesini
Gerçekleştirme fırsatı bulduğum kurum çalmıştı dudaklarımdan ilk gülümseyişimi.
Burada düşmüştü saçlarıma yaşama yorgun düşmüşlüğün belirtileri
Ve burada kaybetmiştim üzerinde yaşadığım topraklardaki insanlar için
Umutlarımı, İdeallerimi..
Ve özlemle, hasretle geçen ilk evlilik yıllarım..
Hem kadın, hem erkek olmak zorunda kaldığım ve beni ruhsal tedavi yollarına düşüren,
Ama sonunda karşı cinsle barıştığım yıllarım..
Aslında çok sevdiğimi zannettiğim babamdan nefret ettiğimi anlamanın bir çok ruhsal
Problemi halledeceğini hiç düşünmemiştim oysa..
Henüz 26.merdivenini tırmanırken hayatın, merhaba demişti bana büyük oğlum Canım..
Melih Canım.. Annesinin zor yıllarının kavalyesi..
Baba diyerek yaşantımıza giren ve baba sevgisi özlemiyle kapılarımızı açtığımız
Hasta bir insanın gelgitleriyle geçen güzelim yıllarım..
Büyük oğluma arkadaş olsun diye dünyaya merhaba diyen küçük oğlumun adlarında
Arıyordum belki artık özgür olmak istediğimi ve kendime özgü olmak istediğimi..
Deniz Özgün’üm.
Ne kadar ittiysem bana doğduğum anda biçilen kadınlık gömleğini,
O daha da bir yapıştı tenime inat edercesine..
Toplumun bana yüklediği doğal görevlerdeydi ayaklarım
Kurtulmaya çalıştıkça içine çeken bir bataklık misali..
Hayatta ne kazandıysam, ne başardıysam, hep ellerimle kazıyarak, tırmalayarak
Olduğu içindir ki, tırnaklarım hep kısadır benim..
Ama ben yaptım demenin haklı gururunu yaşıyorum halâ, hatalarımda bile..
Şimdi mi..
Yılların yorgunluğuyla yardım isteyen vücudumun imdat çığlıklarına kulak vermek zorunda Kaldığım bu günlerde..
Eşimin de söylediği gibi ‘herkesin bir şekilde sürdürmek zorunda olduğu’ evlilik kurumunda
Aşkın yerinde yeller estiği ve alışkanlıkların, zorunlulukların devreye girdiği
Manzaranın seyrindeyim ...
Dudaklarımda acı bir tebessümle...

27.05.2002 / Tülin ÖZGEN



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yaşam kümesinde bulunan diğer yazıları...
Aslında

Yazarın şiir ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Seni seviyorum yarın
Feminist Şiir

Yağmur
Beklenene Mektup
Kaybolduk Biz
Yokluk
Bir şeyler
Herkese bu şiir
Güven

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Mavi Çanta [Öykü]
karadeniz'e [Öykü]
Oda [Öykü]


Tülin ÖZGEN kimdir?

İnsan olmanın gerektirdiği tüm med cezirlerde doyasıya yaşarım ben. . İstemedim ben ama, hüzün bir adım öndeydi hep yüreğime uzanan gözlerimde. .

Etkilendiği Yazarlar:
Özdemir ASAF, Vedat Türkali, Erhan BENER, Yiğit BENER, NAZIM HİKMET, ORHAN VELİ, AHMET ARİF,


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © Tülin ÖZGEN, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.