"Yazmak, varoluşsal bir bunalımın, kağıda dökülmüş zarif bir anksiyete nöbetidir." – Franz Kafka (kurgusal)"

yazı resim

Mutluydun sen beni severken, başkaydın
Mavi denizlerde kımıldıyordu erkekliğim
Başımın üstünde ay, gözümde karaydın
Sen soğuk rüzgarlarla şarkılar söylediğim.

Dudakların uçuktu, kiraz pembesi gibiydi
Dilimi eritiyordun, kadınlığını kullanarak
Bir uçurumdan düşmek, yıldırım çarpması gibiydi
Bitiyordum sende alev alev yanarak.

Başkaydın sen, ne şule ne sultan,
Kesiyordun nefesimi, boğuktum sana.
Onları unutmuştum seni seveli, çoktan
Geberiyordum kollarında, beni bir daha sarsana.

Yalnız sonbahardı, saçlarım sırılsıklam
Güneş senin göğüslerinden doğuyordu
Ah diyordum, beni orda saklasan
Doymuyordu nefsim sana kuduruyordu.

Mutluydun sen, beni severken başkaydın
Temmuzda üşüyordun, beni terletinceye kadar
O günleri arar oldum, yine yanımda olsaydın
Severdim, okşardım soluğum kesilene kadar.

21/09/2008=18:15 ş.arap

KİTAP İZLERİ

Kayıp Tanrılar Ülkesi

Ahmet Ümit

Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön