"Yazmak, varoluşsal bir bunalımın, 'bir türlü başlamayan' başlangıcıdır." - Samuel Beckett (Kurgusal)"

yazı resim

Vişnemsi rengin
Damağımda, o ekşi tadın
Benzemiyor hiç bir dala gözlerin
Rize’mde bile görmediğim
Hani az gülebilsen...
Menevişlense!...
Benzeyecek yeşiline kuzeyin.

Onca emek, çaba
Sanki boşuna
Solgun, kızıl gülce meyvelerin
Işveli dudaklardır
Onca yıl geçti de
Kanmadık ikimiz de
Ben sana, sen çoğa .

Huyun suyun
Biraz bal biraz zakkumun zehiri
Ne uzun ne kısa boyun
Uzatsam elimi
Sana- dokunmak için
Ah! O kara- yeşil yaprakların
Koynuna alsa beni
Saklansam-sarıp sarmalasan
Gün de istemem hani

Dikenin yapraklarınca çok
Önemsizdir aslında
Bana batmasa
Bilmek istemem, neden?
Üzümlerin herkese…

Yer tutmuşsun kendine
Bozkırın kilisinde
Kendini çoğaltmaktasın kederinle

Denelerin herkese var
Bir ben uzatsam elimi
Dikenlerin har...

Engelim sensin, gelemem sana
Bu kesin
Çaresiz gönlüm, susmuyor
Usumla kavgada...
Yine de
Ah! Özlüyorum seni
Neyleyim Çalıüzümü
Neyleyim!...
Ben sende açtım gözümü
© Ildiz

KİTAP İZLERİ

Kapak Kızı

Ayfer Tunç

Ayfer Tunç’un "Kapak Kızı" Romanı: Çıplaklığın Katmanları ve Toplumsal Yüzleşme Ayfer Tunç’un ilk olarak 1992’de yayımlanan ve daha sonra "zemin aynı zemin, inşa aynı inşa"
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön