vakit geçerken oyalandı akşam
durgunlaştı ağırçekiminde yer
yer ağarırken gökkubbelerde
renkler rahimlerini unuttular
soyağacımdan düştü isimlerim
çıplak anı ağacından dalgınlık
savrularak rüzgar yapraklardan
teslim oldular geceye kararla
toplandı denizlerin sonrasında
geceyi kımıltısıwz bekleyen acılar
gün akşamla bir döndü kendine
dağlanarak etlerime isimlerim
ezanla kulağıma üflenmiş mühür
her zaman akşam kızıllığından
kor gözlerle ağlarım geceyi güne
sadece adı konmuş unutuluşun
tanımıyor gölgeler birbirlerini
adı konamayan hatırada artık
kulağımda akan ezel bir ezgi
rüzgar dilinde yabansı özlem
gecenin alnından öptüm usulca
gözlerimde güneş serpintilerim
bakışlarıyla ağlamsık/anladım
doğruluyordu ay/ ölümlüydüm
eteğinden öptü gece
alınyazımın
