"Herkes kendi kitabının kahramanıdır. Ne yazık ki, çoğu zaman da en kötü editörü." - Terry Pratchett"

yazı resim

Annemi gördüm bugün düşümde.
Bir sır saklıydı sanki gülüşünde.
Yavrum diye okşayıp öpüşünde;
Bütün sevgisini veren annemi…

Saçımı okşarken pamuk elleri,
Geçerdi şefkatte esen yelleri.
Simsiyah saçında sırma telleri,
Dağıtıp gülleri deren annemi…

Eve geç kalınca gözleri dolup,
Nur parçası yüzü sararıp solup,
Pencere önünde bir hayal olup;
Hüznünü camlara seren annemi…

Göklerde zamansız boyutlar gibi,
Her dem tazelenen umutlar gibi,
Müşfik kollarını bulutlar gibi;
Açıp üstümüze geren annemi…

Hayatta bir defa canımı yakıp,
Ruhuma ateşten halkalar takıp,
Bir sonbahar günü bizi bırakıp;
Rabbin rahmetine eren annemi…

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön