Dumanları kulaçlayan bir eskrimin
Keskin bakışlarında son bulacak gece
Kağıtlar dağıtılıp eller açıldıktan sonra
Kırık bacaklarını sarmalı masanın
Nasıl bağışlarım kendimi
Hem ben, daha elimi bile göremezken
Nasıl saklanırım senin düşlerinde
Hem ben, hala uyuyamazken
Sen, kendi kalbini koysan kartlara
Ben, kendi kraliçelerimi
Papaz olduğumuz günlerin anısına
Bir tek aslarımızı bıraksak geriye
Daha fazla kimse tutamaz bu masayı
Herkes ellerindekini bırakmalı
Bir tek maça ası kalsa
Yirmi yedi nolu masada...
Bak buradan kalkmalıyız artık!
Daha fazla seni suçlayamam.
SUS!
Ellerimdeki delikleri görmezden gelemeyiz
Bilmiyorum ne için feda ettim kendimi?
Bu masanın İsası olmaktansa
Asların paranoyası olmak yeğdir.
Yüzlerinizi seyredip, sırıtan bir joker
Kılığında geçerken karşı sokağa
Tüm numaralarımı dökeceğim
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz ve on ve vale ve kız ve papaz ve as...
