"Yaşın kaç beyamca?" sözünü sırf muhabbet olsun diye soranlara deli oluyorum. Ben size soruyor muyum? Adım çıkmış aksiye. Aksi de, taksi de, galaksi de olurum kime ne?
Yetmiş beş yaşındayım. Erdiniz mi muradınıza. Ben mi istedim bu kadar ömrü? Para, puldan önce kimseye muhtaç olmamayı diledim şükür ayaklarımın üzerindeyim.
“Maşallah bayağı da yaşın varmış?” diyorlar. Utanmasalar “Ne kadar çok yaşamışsın artık yeter” diyecekler. Canımı siz mi verdiniz Allah aşkına.
Sanki benim aldığım nefes eksilse, ciğerlerinize daha mı fazla oksijen gidecek! Musluktan içtiğim su israf mı, sizin rızkınızdan mı çalıyorum. Zamanında ben de sizin gibiydim çalışırdım bileğimin gücüyle. Üç kuruş aylığım var Devletten, siz mi kamburu mu doğrultuyorsunuz?
Çabucak toprağa gömmek istiyorlar ama onu Allah bilir.
Bakmayın elimin, yüzümün harita gibi oluşuna. Bir zamanlar ben de bebektim. Bu yüzüm ergenlik sivilcesini de gördü yakıcı delikanlı bakışlarını da.
Ta uzaklardaki otobüse yetişmek için durağa koşardım. En ağır yükleri elimde taşırdım.
Sineğin vızıltısını duyarken, şimdi sokak satıcılarının patates soğan diye bağrışlarını bile işitemiyorum.
İstediğim sadaka değil sadece saygı, hürmet azıcık da sevgi. Nüfustan düşmem size ne kazandıracak. Daha elden ayaktan düşmemişim. Ağır aksak da olsa bir başıma yürüyebiliyorum. Kimseye yük değilim. Bırakın şu “ihtiyar” diye seslenmeyi.
Herkesin yolu kendine açık. Farkında olmadan bir bakacaksınız ki sizin de aklar düşecek saçlarınıza, dişleriniz dökülecek, gözleriniz eskisi gibi göremeyecek, kullandığınız ilaçların sayısını unutacaksınız.
Kuru bir ağaç görüyorsunuz ya şimdi beni. Oysa bende de yeşilin envare çeşit tonu vardı. Meyve verirdim dalımdan. Neredeler şimdi kavanozlara reçel mi oldular? Yoksa çok ham oldukları için beni unuttular mı?
Bırakın ne olur kendi halime. Ekmek, su istemiyorum kimseden, acımayın yeter.
