Sana bir sır vereyim mi sevgili?
Ağlatmak üzerine kurulmuş düzen.
Popoya atılan iki tokatla başlıyor mesela..
Ağlayarak açıyorsun gözünü dünyaya.
Sonra memeyi verip susturuyorlar.
Çok geçmeden açlık sarıyor bedenini..
Tekrar istiyorsun.
Ama bu defa..
Ağzından emdiğini burnundan getirircesine..
Ağlamayana meme yok diyorlar.
Mama yiyorsun sırf ağlamadın diye.
Ve nihayet büyüyorsun.
Hayatla bir olup, emirler yağdırıyorlar.
Ömrün sele kapılmış haberin yok.
Ama kurtulur insan..
Ölüm sessizliğinden uyanarak..
Biliyorum kurtula biliyor insan.
Emre itaatsizlik tecrübelerime dayanarak.
Bilirmisin ne çok öldürüldüm ben,
Ne çok doğdum kendimden.
Oyuncakları elinden alınmış..
Mutluluğu çalınmış çocuklar gibi.
Ne çok övdü..
Ne çok dövdü hayat.
Ama hiç..
Acımadı ki..
Acımadı ki.
Baktı ki ağlamıyorum,
Başladı almaya.
Önce gençliğimi..
Sonra sevdiklerimi .
Ama bu sefer,
Gerçekten acımadı..!
Ve sana son bir sır vereyim mi sevgili?
Bak yine beni bir akşamüstü öldürecekler.
Sana bahar üfleyemeden..
Bir akşamüstü öldürecekler beni,
Sırf ağlamadım diye.
Atakan Korkmaz
]
