Şiir bu ya!
bir şehir oluveriyorsun
deli boranlar dövüp geçiyor bedenini...
ben ki denize kıyısı olan yanınım senin...
yüzümü döküyorum her sabah dalgalara
geceleri duvarlarına afişler asıp kaçan benim
benim ayak seslerim suspus olmuş sokaklarında yankılanan...
meydanların boş
yıldızlar kalabalık
bir çelişkinin dönemecindeyim
içimin şiirlerini dökmek geliyor bu gece kaldırımlara
devrik cümleler kurup kurup yıkmak
ve imla hatalarıyla dolu yaşamın orta yerine bir bıçak gibi saplamak adını
şiir bu ya!
sen şehir oluveriyorsun...
ben şair...
