"Yazarın beyni, evrenin en az kullanılan, ama en çok hayali olan kasıdır." - Terry Pratchett (Kurgusal Alıntı)"

Bitmemeliydi O Gece...

Bu sabah erken uyandım, / Karanlıktı hala ışığı yakmadım, / Uyuyordun sana dokunamadım., /

yazı resim

Bu sabah erken uyandım,
Karanlıktı hala ışığı yakmadım,
Uyuyordun sana dokunamadım.,
Uzun uzun sevdim gözlerimle,
Kirpiklerim uyandırmasın seni diye,
Çok fazla bakamadım yüzüne…

Tarifsiz bir hüzün vardı içimde,
Sebebi dün gece,
Gelgitini yaşadım aşkın,
İki damla kan aktı gözlerimden,
İlk ayrılığın mührüydü,
Temizleyemedim kalbimden…

Kapatıp çıktım kapıyı,
Sanki bir yerim eksikti,
İlk kez sokaktaymışım gibi yüreğim ürkekti,
Gözümden süzülenler sanki hiç bitmeyecekti….
Aklımdan yaşadığımız dün gece,
Hiç silinmeyecekti…

Boştu o koca kalabalık sokaklar,
Rüzgar fısıldıyordu yalnızlığı,
Dökülen yapraklara basıyordum,
İçim acıyordu,
Geldiğimde seni göremeyecektim,
Ellerini tutamayacaktım,
Günaydın diyemeyecektim,
Durmalıydın olduğun yerinde
Hiçbir yere gitmeyip kalmalıydın benimle,
Bırakmamalıydın hüzün yalnızlığında,
Belki de tek başına değil de
Ağlamalıydık birlikte.

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön