Bu kağıda aşığım
Dışarıda herkesle bir dünyayı paylaşmak çok sıkıcı geldiğinden, sadece benim el sürdüğüm beyaz kağıtlara aşığım. Pembe de olur gerçi; sarı, mavi de...
Yeter ki benim olsun, benim dünyam olsun.
Kimse karışmaz o dünyama, başına geçtim mi kağıdın, kralı da benim çöpçüsü de, jandarması da mahkumu da.. başkasına ihtiyacım bile yoktur. Başkaları başka dünyalarda yaşıyorlardır zaten, gerçek dünyalarında...
Kağıdıma yazdığım insanlara birer yürek veririm. Üzüntü veririm, sevgi veririm. Bazen bambaşka bir karakter veririm sonra...
En güzeli de bana kimsenin karışmayışıdır. Bazen kağıt dünyamın hayali kahramanları karışır gerçi “hayır o bana aşık olamaz, kocası var” ya da “bu sınavı kazanmalıydı çünkü çok çalıştı” derler, ama sadece önerirler tabi, ısrar etmezler, yargılamazlar beni. Şimdiye dek canımı sıkan bir tanesi de olmadı hiç.
Ben kağıdı seçtim kendime, kimisi boş bir tuvale resimler çizdi, kimiyse bir porteyi çalındığında neler neler anlatan notalarla doldurdu, bizi diğer yaratılanlardan ayıran tek özelliğimizi kullanmak için.
Tanrı insanı yarattıktan sonra ona kendi ruhundan üfledi.
İşte, beyaz kağıttan dünya yaratmak, tanrının sadece insana verdiği bir hediye.
En azından, ne olduğumuzu bilelim diye.
Boş kağıtlara aşığım
Bomboş oldukları halde, insansın diyorlar bana...
prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /
