Uzanıyordu deniz
Uykusunda mışıl mışıl.
Tüm İzmir, her güzel şey ona bakıyordu,
Takmıyordu bile rüyası mavi.
Vapurlar yarmaya çalışırken karnını denizin,
Gebe oluşunu bağırıyordu ansızım
Tıpkı kemik kırıkları gibi sarsıldı İzmir
Susmuştu İzmir güneşi
Bakire mi bakire bir Aprodithe doğdu.
Evet şarışındı Pazartesi gibi
Doğuda kış sabahı Batıda yaz akşamı gibi
Halbuki yalandı tüm köpükleri
Taşrada unutulmuş küçük bir çocuktu sanki
Öfkeyle doğruldu,
Göğsünün belirgin öfke şişikliğiyle köpürdü aniden
Bağırdı;
Hiç kalmadığım yerlerden gidecek kadar yorgunum
MURAT BATUR
