Olgun çocuklar doğurdum
Yaralı yanlarımdan.
Kafiyesi kendinden menkul,
Çağ şarkılarıydılar.
Saçları sakalları ve etekleriyle,
Döndüler.
İplere dizilip boncuklar gibi
Parmakla sayılarak,
Köşesiz ufuklarda
Durmaksızın,
Batıp çıktılar.
Aynı sözlerle yazıldıkça
Tarih tekrar ediyor.
Aynı perspektifte zaman,
Durmaksızın,
Genişleyip daralıyor.
Bir sepet lazım bana
Bir de bebek Musa.
Geleceğimi suya bırakacağım,
Firavun oğullarımı katlediyor.
Benden duygusal bir makine yaptılar Hose,
Kendimi tekrar ediyorum.
Bir zamanlar kraliçeymişim,
Belki sümüklüböcek.
Şimdi son reankarne
Ve bilumum karnede sıfıra vurarak,
Psikanalistimin omzunda ağlamak istiyorum.
İnsan mühendisleri biraz daha çalışın,
Frontal lobum arızalandı kekeliyorum.
