"Yazmak, aslında, sürekli olarak bir şeyler yazmaktan kaçınmanın en güzel yoludur." — Woody Allen"

Gökkuşağı

yazı resim

Yağmur yağdı ıslandım
Üşüdüm ağladım
Güneş açtı
Gök kuşağı çıktı
Yüzüm güldü
Bin dilek tuttum
Koştum altından geçtim
Bekledim
Kabul olmadı dileklerim

Ağladım
Uzattım elimi
Kopardım tepemde duran
Güneşin yedi rengini
Bir uçurtma yaptım
Saldım göğün yüzüne

Çocuktum
Sevindim
Uyudum
Sonra büyüdüm
Islanmak istedim
Çocukluğumun yağmurlarında
Uçurtmamı çıkarıp tozlu sandıktan
Salıvermek istedim
Yedi kat göğün üstüne

Sonra baktım
Ne çocukluğum kalmış geriye
Ne sandıkta uçurtmam
Ne gök kuşağı
Ne mavi gökyüzü

Büyümüşüm
Üşüdüm
Boynumu büküp
Çocukluğuma ağladım

14 Kasım 2009 İzmir

KİTAP İZLERİ

Engereğin Gözü

Zülfü Livaneli

İktidarın Göz Kamaştıran Işığı ve Bir Hadımın Gözünden Saray Zülfü Livaneli’nin, okurunu XVII. yüzyıl Topkapı Sarayı'nın loş ve entrika dolu koridorlarına davet eden romanı "Engereğin
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön