"Yazar olmak, hayatı bir şaka gibi gören ve sonra o şakayı ciddiye alan bir meslektir." - Terry Pratchett"

Gökyüzü Metro Kuş

yazı resim

acı içinde bağır
sadece duy kendini
ve evet de
EVET

zamanın geldiğini
son kuşun keskin döndüğünü
onun son kanat çırpışının
benim nefesimle olduğunu biliyorsun

koluma sarıl sıkı sıkı
eskisi gibi
hatırladım camdan son bakışını
SAHTE olanı

başından bildiğim yalansın
körü körüne inandığım
ve yine ve bağırarak
ve BOŞALARAK

hiç bakmadın, bakamadın korkudan
kendimi çiziyorum ON yılın sonrası
sadece afyondan kararmış gözler

ikinci sigaram yanmış yarıya
son kuşu gördüm, IŞIKLAR
gözümü çeliyor ışıklar
gürültü

ara sokakları bozan kısık adımlar
ve SİGARA dumanı
yine gökyüzü
yeniden gri, kirli

korkuyla yiten tünel
içinde metro
içinde korkan ben
sadece eksiklik, sadece
ACELE

yuvaya gidiş maddi
ben nerdeyim
sarılmalarımız uzunca
öpüşün daha uzun
isteme ki kaçayım

günlerce sarhoşum saatlerce
iş ağır belki
sahte gülümsemeler sahte turistler
ve yine sahte bir içki
HUZURU arayanlara

gözyaşları
belki son olanlar
sürt sokaklarda
başka kollar başka gözler
unut herşeyi bakma sakın
bana ya da ...

artık konuşamıyorum
zehirleyeceğiniz özgürlük bile istenmiyor
zehirlediniz
sadece ney? bilmiyorum ölüm belki

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön