Yarınımdan habersiz yaşamanın cahilliği,
Dünümden yoksunluğun çaresizliği kurcalar durur zihnimi.
Yaşanmışlıklar da kalan anılar tüter sigaramın ucunda
Gözlerim ağlar…
Bir yaprak düşer buğulu penceremin önüne,
Perdemi aralarım usulca…
Beyaz gelinlikli martıların gölgeleri düşer pencereme,
Perdemi aralarım usulca…
Ben dünümü unuttum,
Yarınımdan habersizim.
Yarım kalan bir şeyin düşündeyim.
Her şey boran olup gitti hayatımdan…
Bir ben kaldım geride,
Bir de kaybolan umudum.
Her şey geldi geçti penceremin önünden,
Her geçişinde,
Kayıp bir umutla araladım perdemi.
Ben;
Yalnızlığa gömüp gittiğin insan,
Bir mum yakıp tenhalarda
Sessizce…
Usulca…
Geceleri müebbet yaşarım.
Ellerim kelepçeli,
Yüreğimin paslı zindanlarında çürür giderim.
Bir kara bulut geçer gözyaşlarıyla penceremin önünden,
Perdemi aralarım usulca…
Korkar oldum çakan her şimşekten,
Işığı vurur penceremin buğulu sinesine.
Gözyaşlarına sitemin sesi yankılanır kulaklarımda.
Ben suskunum,
Sen dinle sevdiğim…
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
