İşte, şevkle sarıldım kaleme, yazıyorum.
İşte, yıllardan sonra kendime kızıyorum.
İşte, yine izbede içmeden sızıyorum.
Özlemiş kalem beni,kağıt beni özlemiş.
Öfkem hıçkırığımın gölgesinde saklandı.
Sustum seneler boyu,sessizliğim aklandı.
Şimdi çıktım inimden, ve huzurum haklandı.
Meğer hüsran bunca yıl yolumuzu gözlemiş.
Mutlu olmak dilerdim, herkes gibi elbette.
Mutlu olmak zor işte, bu soğuk memlekette.
Şu beyhude dünyamda; hakikat her cihette;
Rabb'im, beni sadece yalnızlıkla sözlemiş...
