"Yazmak, aslında, sürekli olarak bir şeyler yazmaktan kaçınmanın en güzel yoludur." — Woody Allen"

yazı resim

]
ben küçüktüm.
minik ellerim vardı.
ince sarı saçlarım.
gülüşlerim vardı.
oyuncaklarım,bilyelerim,
çamurlu ayakkabılarım vardı.
ellerim;
hep annemin ellerinde,
sımsıcaktı.

annem istedi;
dedi:
uyusunda büyüsün,ninni.

uyudum.
büyüdüm.
annemin hatırına.
ellerim büyüdü,
saçlarım döküldü.
asıldı yüzüm.
kırıldı oyuncaklarım.
boyalı ayakkabılarım.
aklımda bir sürü soru:cevapsız.
ve ağrılı biryanlarım.
ellerim hep böyle soğuk.
ceplerimde.
büyüdüm.

büyümesemiydim yoksa.?
ama annem üzülürdü sonra.
katlanmazdım ben bunlara,
annemin hatırı olmasa

KİTAP İZLERİ

Engereğin Gözü

Zülfü Livaneli

İktidarın Göz Kamaştıran Işığı ve Bir Hadımın Gözünden Saray Zülfü Livaneli’nin, okurunu XVII. yüzyıl Topkapı Sarayı'nın loş ve entrika dolu koridorlarına davet eden romanı "Engereğin
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön