"Yazmak, aslında ölümü oyalamaktır, ta ki o da sıkılıp gitmeye karar verene kadar." – Franz Kafka"

\*\*\*ibrahim\*\*\*

yazı resim

Hey! İbrahim
Hayta çocuk
Ne güzeldi değil mi?
O hovarda çocukluk

Dün gibi hatırlarım
Burunları aka aka gezen iki deli çocuk
O çocuklar bizdik İbrahim
Hani ben sapan kullanmayı bilmezdim
Öğrenince ilk senin kafanı yarmıştım İbrahim
Sonra ağlıyorsun diye
Gözyaşını elimle silmiştim

Hey! İbrahim
Kaldırım delikanlısı
Ne çabuk büyüdükte askere gittik
Beni doğuya attılar dedin
Yine ağladın İbrahim
Asker dönüşü kavuştuk
Bu sefer sevinçten ağladın İbrahim

Hey! İbrahim
Bak sonunda sen de evlendin
Bilinmez ki yıllar ne kadar derin
Evine ilk ekmeğini getirdin
Karınla bir kez kavga ettin
Omzum yine ıslandı İbrahim

Ah! İbrahim
Burunları akan iki deli çocuktuk
Sonra kaldırım delikanlısı olduk
Evlendik, bir de baba olduk
Yemediğimiz halt kalmamış İbrahim

Ah! İbrahim
Hayta çocuk
Kaldırım delikanlısı
Evli, bir çocuk babası
En sonunda yaşlı bir mezar taşı

Hey! İbrahim
Koydun gittin
Karını çocuğunu gözü yaşlı

“ Perden kötü oldu
Ağlayan sendin
Bu sefer ağlatan oldun İbrahim “

KİTAP İZLERİ

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön