Bakışsız bir portrenin tuvalinden
Anlamlı notalar süzülüyor
Ve üzülüyor bir bahtsız kertenkele desem
Yalnız sen anlarsın biliyorum.
Çünkü
Ne zamandır
-belki bin yıldır-
Susarak ay ışığına ben
İmge'nin soğukluğunda
Bir mısracık olsun
alev ararken,
Biraz kıçı açık
Ve de biraz yorgun
ka-nı-yo-rum.
Faydası yok
Kırık tebeşirle güneş çizmenin
Tebeşirin kızılında
Kalıyorum.
Oysa
Dokunmak için
Bir çiçeğin yaprağına
Beklemek değil,
Uzanmak gerekirmiş:
Kör'üyorum.
Amma ve lakin
Dediği gibi Orhan Veli'nin,
-tersine Usta Nazım'ın-:
An-la-ta-mı-yo-rum...
