"Yaşam o kadar kötü bir şaka ki, en azından sonu güzel olmalıydı." *Samuel Beckett (kurgusal alıntı)*"

yazı resim

İstanbul yine çekilmez bir havan var
Yalnızlık kokuyorsun
Gitmek isteyen kalpler taşıyorsun sokaklarında
Adresleri bilinmeyen gizli sevdalar sahibisin
Unut deme bana istanbul unutamam
Anlasana istanbul atamam ki içimdeki sevdamı
Kendimi kandıramam ki....
Mutlu olacağıma inandığım adresimi unutamam ki...
İstanbul sende gül çaresizliğime,harap olmuşluğuma
Yeter ki unut deme bana...unutamam ki.
Yapamam ki istanbul ; yaşanmamış gibi davranamam ki...
İzlerini silemem ki
Hatıraları gömemem ki istanbul...
Sevdam ölmüş diyemem ki...
Bu küçücük yüreğim büyük sevdasından vazgeçemez ki...
Kabullenemez ki gitmeleri ; terkedilmişliği ; yalnızlığı
Hiç çekilmiyorsun istanbul bugün de
Yine soğuksun
Kalpleri de soğutuyorsun istanbul
Çekilmiyorsun anlasana...
Yalnızlığı çok seviyorsun ;
Ama yazık sana istanbul...
Ben gibi zavallısın
Düşünme yitisini kaybetmiş cansız bir beden gibisin...

KİTAP İZLERİ

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Peyami Safa

Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön