Bir bir birmizin yaralarına
Merhemiz zannederken
Kangren olmuştu ömürlerimiz
Dünyayı sevişirken gözetlemek
Utandırırdı gözlerimizi
Ve bir kapı aralığından sevişirdi
Gözlerin bedenimle
Ben henüz hiç bir kadına dokunamamışken
İşlediğimiz günahın kokusu genzimi yakardı
En yalan ve en ıssız anlarımızdı
Bir yalnızlığa ikimiz sığmaya çalışırdık
Çalıntı zamnalarda sahipsizken
Ve bir telefon kulubesi kadar yalnız
Bir okadarda karanlıkken
Saklanacak bir ışık arardık
Çünkü geçmişimizi hiç bir karanlığa sığdıramazdık
Oysa merhem değildik yaralarımıza
Tükenince ömürlerimiz
Apar topar toplayıp günahlarımızı
Kaçtık birbirimizden...
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
