"Yazmak, aslında ölmek için bahane üretmektir; çünkü yaşarken yazamazsın, yazdıkça ölürsün." — Franz Kafka"

yazı resim

DÜŞMÜŞSEM SEVDA ÇUKURUNA,
YANAN BENİM AŞIK KİMENE,
VE YANIYORSA KALBİM BİR VEFASIZA
SUSAN BENİM KİMENE

ŞİİRLERİM GÜLMEZ ARTIK,
DÜŞER BİR GÖNÜL AGINA,
ELLERİM TİTREK VE ÜRKEK,
... YÜREGİM BUZ GİBİ ÖLÜM,
KURBANI BENİM BU SÜRGÜNÜN,
BİR GÜN SUSAR DİLİM, GÖZÜM KAPANIR,
VARSIN BEN ÖLİM BE AŞIK ANCA ÖLEN HATIRLANIR.

VE BİR GÜL DÜŞSÜN GÖKTEN,
KORKUM YOK OLMADI ÖLMEKTEN
BİR NEFES VAZGEÇMEDİM Kİ SEVMEKTEN,
KARA TOPRAK ÖRTER ÜSTÜMÜ BİR GÜN,
ÜZÜLME BE AŞIK BEN SEVDAYA SÜRGÜNÜM SÜRGÜN.

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön