Kemalpaşa'dan İzmir'e doğru karayolu ile giderken hep aklıma bu yokuşu aşamadan, İzmir'i göremeden şehit olan askerlerimiz gelirdi.Şehit olan askerlerimizden birinin duygularını aşağıdaki şiirde yazdım.Onların aziz hatıralarına gönderiyorum. Onlara minnettarım.Huzur içinde yatsınlar.
BELKAHVE
Kuvvayı duyduk
Çıktık köyden
Önümüzde düşman
Gideriz ovadan, dağdan
Atlılar geçti yanımdan
Bir tepe kaldı dediler
Belkahveye... Daha dinçlendim heyecandan. Buldu beni melun Kesti mecalden. Gittim birkaç adım Düştüm toprağa... Bir atlı durdu, indi yanıma Gözlerinde gördüm ölümümü... Selam olsun diyemedim anama! ( Selam olsun deseydim ya anama) Göremedim Ümmümü!
( Kucaklasaydım ya Ümmümü) Dedim ki atlıya: Alın götürün gözlerimi Görsün güzel İzmirimi
Vatan sizlere emanet..
Silmeyin ayak izlerimi!...
Zafer Koray
]
