Herşey olabildiğince vardı içimde,
Ceviz kabuğundan yaptım ilk sevdayı,
Bulutları sıktım gökyüzünde,
Boş laflar sattım yeri geldiğinde,
Yağmurları hiç tutamadım,
Deklanşöre basan bir çift göz vardı karşımda,
Tanımadığım,
Yürekten şarkılar okurdu alacakaranlıkta,
Rüzgarla dağılan saçlarının kokusunda,
O okudukça,
Ben hüzünle tavla oynardım,
Hep öylece oturup durduk gecede,
Boş laflar birbirini tanımaz oldu,
Belliki çocuktum daha çocukken,
Çiçekleri ararken mevsimlerim,
Ben mevsimsiz kalırdım,
Ağlardım özledikçe ve bekledikçe,
Yanardım alevsiz,külsüz öylece,
Herşeyi ne çok bilirdim sanki,
Sanki herşey kalabildiğince kaldı içimde,
Bense hiçbirşeydim,
Hiçbirşeyliğin ülkesinde,
İlk sevdayı ceviz kabuğundan yaptım,
Salındım denizlerin üstüne,dağıldım,
Bulutlar hiç değişmedi,
Bu dalgalar,fırtınalar,aşklar,
Gölgem vardı bildiğim,
O bile kendini benimle bölüşmedi,
Öğrenirim sanmıştım oysa,
Mevsimi yokmuş sevdanın,
Kimse bana birşey bile söylemedi.....
