Ah bu mavi deryanın
Kara köpüklü dalgası,
Yine kıyılarımda ne kadar kum varsa alıp götürdün.
Simsiyah çakıl taşlarıyla baş başa bıraktın beni.
Kıyısında yürüdüğüm bu deniz
Sanki katili adımlarımın.
İçimin sızlayan damarlarından
Kanım oluk oluk akmakta...
Sevdasına boyun eğmişliğin, çilesine düştü yine gönül
Ah boynumu eğdiğim sevdalım
Sen bari ilişme hoyrat akan gençliğime
Bu son ikimizden birini götürür.
Ve geriye yalnızca bir ah kalır,
Olabildiğince çığlık çığlığa...
Olabildiğince mavi...
Olabildiğince sahipsiz...
2004 üsküdar
olabildiğince dranaz
Ayşe Özyılmaz
