Sahipsiz bir öykü okudum dün gece,
Bilindiğinin aksine aşk demiyordu;
Adam
Ve hayat demiyordu;
Kadın
Hiç birşey olması gerektiği gibi değildi…
Öykü bu ya!
Yine de mutlu bitiyordu…
Yara almıştı adam;
Kızgın, kırgın, yıkılmış,
Çıkartıp hançeri kınından;
En mahremine saldırdı;
Kadının ruhunun…
Kadın güldü!
Gözlerine baktı adamın;
Sevdiği, inandığı, teslim olduğu…
Acaba hala; o mu?
Sustular sonra;
Çıldırasıya bir sessizlik,
Dillere hapsolan sevda,
Ve askıda kalan aşk…
Mutlu son mu?
Ağız dolusu küfürdü;
Belki aşk...
TOO LATE
