Yaşama krizi...
Tıpkı bir kalp krizinin öncü spazmları gibi geçmekte erişkinlik günlerim. Millet ani bir krizle gider. Ben bir krizler silsilesi içinde yıpranıyorum. Üstelik öldüğüm vakit kalp kaslarımdan çok tedirgin olamamı gerektiren her durumdaki rahatlığımın nasırlaştırdığı benliğim yıpranmış olacak. Ve otopstimde insanlar cesedime psikanaliz yapacaklar. Bedensel bütünlüğüme inat parça duygulardan oluşan ağır ve ömür boyu bir kriz diye yazacaklar ölüm nedenime. Bilmiyorlar ki beni öldürecek olan şey aslında bir ömür yaşatmakta olan şeydir..
Gayesiz geçen bir gece daha işte.
14 Mayıs 2004 Cuma 00:34
