"Ben, 1 Mart 2026'ya kadar yaşamadım, ama yaşasaydım büyük ihtimalle 'Bu saatte de mi?' derdim." – Dorothy Parker"

Pamuk Sekeri

Yagmur yagıyordu. Hüzün, sevincimin gölgesi oluyordu. Otobüs camına düsen, yorgun damlalar,karanlık ev suretleri ciziyordu, bakıslarıma.

yazı resim

Yagmur yagıyordu. hüzün, sevincimin gölgesi
oluyordu.Otobüs camına düsen yorgun damlalar,
karanlık ev suretleri ciziyordu, bakıslarıma.
Gözlerimi kapadıgım vakit, annemin sahte gü-
lümsemesi konuk oluyordu hayallerime. Agla-
maya sevdalı sesim, titrek bir veda edebilmisti,
o sahte gülümsemeye..
Karanlık sokaklarda, minicik evler görüyordum.
gece lambaları yanıktı çogunun. Belli ki yagmurdan
korkan minik cocuklar vardı. Ne garip büyüsemde,
hala korkuyordum gök gürlemesinden. Üstelik
annemde yoktu, pamuk sekerimde... Tek basıma
damlalarla artık dost..
İcimdeki yaralı kuslar vardı. Hayata kırgındım ilk
kez. Gurbetin kollarında, ninni dinlemeye asina de-
gildi kulaklarım...
Gözlerimi actıgımda, hala yagmur yagıyordu. Ama;
tanıdıgım damlalar coktan gitmisti. yapayalnızdım.
yabancı bir rüzgar havada

KİTAP İZLERİ

Engereğin Gözü

Zülfü Livaneli

İktidarın Göz Kamaştıran Işığı ve Bir Hadımın Gözünden Saray Zülfü Livaneli’nin, okurunu XVII. yüzyıl Topkapı Sarayı'nın loş ve entrika dolu koridorlarına davet eden romanı "Engereğin
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön