Pia geldiğinde
akşamdı
Yüzünde yıldız ışımaları...
Gizliyor kendini şaşkınlık sevincin en derinine
Pia geldiğinde...
İlk,
kırık cümleler gömülüyor harflere. Çürüyor nefesimde kendiliğinden umutsuzluk
sözcükler artık Yerküre
geç açan çiçekler yurdu. Geç tutunan kök...
Savurup atıyorum dimağımdan şehirlerin ölümlerini. Sonsuz ve mavi oluyorlar.
Taşıyorum onları Pia'nın yüreğine
Çalmadan akşam karaltısı koşuşmalarımı
Açıyorum bahçemin kapısını, yıldız ışıkları ekiyor Pia.
Yeşeriyor hemen; Uzatıyor elini ilk güneş.
Tutunuyor parmaklarıma çocuksu bir yalnızlık
Gençliğim uzakta, Sevinçli
"Ölümüm eksiksiz"
kırık sesli kıza...
2008
