yılların yorgun tozu sinmiş saçaklarına,
yavuklu bekleyen öksüz pencerelerde,
aradım durdum kanadı kırık bir hayalini.
dut yedim, kimsesiz sokaklara uzanmış
dallarından geçmişe, asılı kaldı ellerim,
hüzünle beslenen gözü yaşlı ağaçlarda.
meğer yüreğimde taşıdığım iç sarsıntı,
bir safranboluymuş benliğime sinerken,
cinci handa müflis kamil olmak varmış.
ömer akşahan
03.08.2004 / Alsancak-İzmir
