SELİME’NİN ÖYKÜSÜ
bir solukta okudum
siyah sayfalardaki
renkli yaşamı
sütunlara geçen öykünü
yedi gün yedi gece yağan kar
taşıdı mutluluğu ve ölümü
şöminede kadehler kaldıranlara
ev diye tenekelere sarılanlara
uzanmadı hiç sıcak el
kırışan yanaklarına,yaşaran gözlerine
okşadı hep saçlarını
donmuş çatlak eller
yaşamı çelişkilerle buldun
yoktu seçme hakkın
dördünde sunulmuştu ölüm!
karlar ise kefenin oldu Selime!...
