Uyuyamadım ben hiç. Uykunun kollarına bırakamadım kendimi. Uykudan uyanamazsan diye korktum, uyuyamadım.
Gecelerinin rengine tutuldum. Yıldızların ışıltısında hayaller kurdum, uyuyamadım. Yağmurun sesinde şarkılar söyledim, uyuyamadım. Uyuyamadım ben hiç. Gözlerim tavana dikili, gecelerde uyuyamadım. Gözlerimi kapayamadım. Yapamadım. Gecenin büyüsünde herkes uyurken sayılarla oyalandım yine de uyuyamadım. Koyunlara geçtim, koyunlarda da uyuyamadım. Uyku ne, tadamadım. Dudaklarımın ucunda kaldı, dokunamadım. Acı mı, tatlı mı, ekşi mi bilemedim, uykuya dalamadım.
Gözlerimi uykuya kapatamadım. Elimde kalem, sayfalarca yazdım. Uykunun rengini bulamadım. Uykusuzluğun grisinde, gecenin mavisinde esir kaldım. Uyurken ben hiç uyuyamadım.
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
