Uyuyamadım ben hiç. Uykunun kollarına bırakamadım kendimi. Uykudan uyanamazsan diye korktum, uyuyamadım.
Gecelerinin rengine tutuldum. Yıldızların ışıltısında hayaller kurdum, uyuyamadım. Yağmurun sesinde şarkılar söyledim, uyuyamadım. Uyuyamadım ben hiç. Gözlerim tavana dikili, gecelerde uyuyamadım. Gözlerimi kapayamadım. Yapamadım. Gecenin büyüsünde herkes uyurken sayılarla oyalandım yine de uyuyamadım. Koyunlara geçtim, koyunlarda da uyuyamadım. Uyku ne, tadamadım. Dudaklarımın ucunda kaldı, dokunamadım. Acı mı, tatlı mı, ekşi mi bilemedim, uykuya dalamadım.
Gözlerimi uykuya kapatamadım. Elimde kalem, sayfalarca yazdım. Uykunun rengini bulamadım. Uykusuzluğun grisinde, gecenin mavisinde esir kaldım. Uyurken ben hiç uyuyamadım.
KİTAP İZLERİ
Engereğin Gözü
Zülfü Livaneli
İktidarın Göz Kamaştıran Işığı ve Bir Hadımın Gözünden Saray Zülfü Livaneli’nin, okurunu XVII. yüzyıl Topkapı Sarayı'nın loş ve entrika dolu koridorlarına davet eden romanı "Engereğin
İncelemeyi Oku
