] ] ]
Sesim her uçurumda bekler
Resimleri güzelleştirmek için.
Bir gün durmadan akıyordu.
Ezbere yaşıyordu bir el, tespih taneleri telaşlı
(Oysa tek tek sevmeliydi her birini, hepsi kırmızıysa da)
Bir çocuk, bakmanın zaman aşımıyla, otobüs camlarında büyüyordu.
(Ve her kırmızıda adam bilmeden, geçen çocukluğunu çağırıyordu)
Otobüs
Durdu.
Nefes aldık.
Kalktı.
Bir gök vardı, dışından taşıyordu.
Yüzüme gözüme bulaştırdım, çukur aynalar harflerimle dolu.
(Yankımla ıslandık her yön değişiminde, belki de hiç kıpırdamamalı )
Bir çerçeve, resme bile değmeden dikenler doğuruyordu.
(Belki de hiç cümle kurmamalı)
Koltuklar
Sarıldılar.
Uyuduk.
Bir karanlık her molada dumanlanıyordu.
Ama aydınlıktı uçlarım, uzamak güzelleşti algıladıkça hikayeleri.
(Farkına varsalar nasıl da kalabalıktık aslında)
Bir hiç kimse, bir hiç kimse daha, o tespihin taneleri gibi.
(Aynı balkondan aşağı sarkıyorduk, farkına varsalar)
Durduk.
Otobüs
Nefes aldı.
Kalktık.
Her sonda içime düşer sesim
Haydi sığınaklara!
