"Herkesin kendi gerçeği varsa, benimki neden bu kadar erken kalkıyor?" – Dorothy Parker"

Yalnız Sessizliğine Ağlarım…

yazı resim

Irmağın kenarına oturdum seyrine daldım
Deniz benden onu seven kadar uzaktaydı
Martılarda yoktu seyir halinde gemilerde
Akan su hiç benzemiyordu deniz mavisine

Revanın meşkine vardım andım onu hepten
Suyu avuçlarıma aldım duramadım daldım
Kapıldım suyun hayaline yâre haber saldım
Deniz olmasa da onun ahengine bulandım

Uzat ellerini ey sevdiğim gitmeden sen
Ağlarsam ben yalnız sessizliğine ağlarım
Vurgun yedim sevdanın kollarında yalnızım
Seni andıkça unutturuyor bana bahtsızlığım

Durmak bana göre değil, gözlerim ellerini
Yüreğine kanarım yaşadığın her an vaktini
Ürkek çekingen bir o kadar utangaç halini
Dayanamam, melülleşirim sana kıyamam

KİTAP İZLERİ

ZEYTİNDAĞI

Falih Rıfkı Atay

Bir İmparatorluğun Veda Mektubu: Falih Rıfkı Atay'dan Zeytindağı Her milletin tarihinde, hatırlamaktan kaçındığı, üzerine bir sessizlik perdesi çekmeyi yeğlediği dönemler vardır. Bizim için Osmanlı İmparatorluğu'nun
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön