Yokluğun
Yüreğimin baş köşesinde anıt olmuş,
O hoyrat yokluğun!
Ah senin o gül kokulu yokluğun
Sevdiğim,
Gezinirken kaldırımlarında,
Gül kokulu bahçelerimin
Yoktu ellerimde ellerin
Üzülme ama,
Kalemimin mürekkebiydin!
Bembeyaz kağıdığıma, siyah da olsa
Damlamış sevdiğimdin
Hayaline sarılıp, hayalinle uyandığım
Umudumdun sen,
Uğurumdun,
Sen, yüreğime çerçevelediğim
Sönmeyen yangınımdın
Ve sevdiğim;
Necip Fazıl, bize okumaktadır şu an Beklenen i
Diyor ki üstat, yokluğunda buldum seni...
Varsın artık yokluğun, tuz olup kavursun gözlerimi
Varsın ezip geçsin bedenimi!
Üzülme sakın,
İsmine gebe her zulüm, şereflendirir beni
ZUHAL ERASLAN
