..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Çocukların eğitimi, zaman kazanmak için nasıl zaman yitireceğimizi bilmemiz gereken bir meslektir. -Rousseau
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yaşam > Levent Ümit Temiz




7 Mayıs 2003
Yaşama Olumlu Bakabilmek  
Levent Ümit Temiz
Çoğu zaman karamsarım... keşke hep iyimser olabilseydim.


:FIBB:
Uzun bir süre önce, başedilmez bir hastalık nedeniyle aramızdan ayrılan, değerli bir hocam, merdiven başı bir sohbet sırasında bana ‘’yaşlılık insana hayatın bir şakasıdır ’’ demişti.

     Zaman hızla akıp geçiyor. İstesek de istemesek de yaşlanıyoruz ve yaşlanmaya devam edeceğiz. Kimi insanlar, kaçınılmaz olan bu doğal süreci, rahatça kabulleniyor. Kimileri ise kolay kolay kabullenmek istemiyor.İlginç olan şu ki, yaşlanmayı kabullenip yaşamla barışık yaşayabilenler, diğerlerine göre daha mutlular ve daha geç yaşlanıyorlar sanki.
     
Siz de farketmişsinizdir; eskisi kadar hızlı yürüyemezsiniz, yeterince uyuduğunuz halde sabahları yorgun kalkarsınız, unutkanlıklar başlamıştır, telefon numaraları, eski dostların, arkadaşların adları bir türlü hatırlanamaz hani. Bir korku başlar, bir iki doktora başvurulur, tetkikler, incelemeler yapılır.Sonuçta çoğu kez bir hastalık da saptanamaz.Aslında belirgin organik bir hastalık yoktur ama siz gene de bu değişimi, yaşlılığın doğal bir sonucu olarak kabul etmek istemezsiniz bir türlü. Bir hastalığa bağlı olması sizi rahatlatacakmış gibi sanki.
          
Gene dikkat etmişsinizdir, hani bazı insanlar gerçek yaşlarından çok daha genç görünürler, yaşlarını hiç göstermezler. Minyon tipli olmak, gam keder görmemiş olmak, kalıtımsal özelllikler vb. daha bir çok şeyi bu şanslı ayrıcalığı açıklamada kullanabilirsiniz.Gerçekte bu kişilerin dünyalarını incelerseniz yaşama hep olumlu yönden yaklaştıklarını farkedersiniz. İsterseniz bu özelliği iyimserlik olarak tanımlayalım.
          
Karamsar veya iyimser olmak insanın elinde mi peki? Yoksa bu durumlar tamamen bir yaradılış meselesi mi? Yani bizler iyimserliğimizi ya da karamsarlığımızı tıpkı göz ve cilt rengimiz gibi, doğarken birlikte mi getiriyoruz? Bu sorunun cevabını, konunun gerçek uzmanlarına bırakmak gerekir. Ancak bu özelliklerin genetik olarak geçtiğine dair bilimsel bir kanıt, benim bildiğim kadarıyla yok. Hem zaten bu özelliklerimizi doğuştan getiriyor olsaydık ‘’karamsar bebek’’, ‘’iyimser bebek’’ gibi tabirleri duymuş olmamız gerekmez miydi? :)

Bebekler ve çocuklar büyüyüp bilinçlenirlerken, etraflarında ne varsa, adeta bir kamera gibi, gördükleri, duydukları herşeyi, gelişmekte olan o küçücük beyinlerinin hafıza hücrelerine bir bir kaydederler.Yaşamda bizim için olağan olan her şey, onlar için olağanüstü bir şeydir.Beş duyularını tekrar tekrar sınarlar.Çocukların, hafızalarına sürekli kaydettikleri bu manzaralarla, yaşamı algılama, yorumlama ve davranış biçimleri de yavaş yavaş şekillenir.İşte bu şekillenme sırasında, çevresel etkilerin niteliği kendini belli eder.Örnek vermek gerekirse; sürekli bağıran, çağıran bir baba ve ağlayan bir anneyle, çocukluk yıllarını gençliğe taşımış olan bir bireyin, gözyaşlarını diğer insanlardan daha iyi tanıması ve ona daha yakın olması beklenir. Sımsıcak, huzurlu, sevgi dolu bir aile ortamında ruhsal gelişimlerini tamamlamış olan çocuklar ise yaşamın pembe rengine daha yakın dururlar.

Kısacası iyimserliğimiz veya karamsarlığımız, çocukluk yıllarımızdan başlıyan, çevresel etkilerle sıkı ilişki içinde gelişen, uzun bir süreçte oluşur. Peki kazanılmış olan karamsar yapıyı değiştirmenin bir yolu, çaresi var mıdır? Ne yazık ki çok zor. Bu konuda yazılmış bir çok kitap, söylenmiş sayfalarca söz var. Ancak, gerçek olan şu ki; bir kez içimize yerleşti mi, kökleri çocukluk çağlarımıza kadar uzanan, yaşam enerjimizi ve mücadele gücümüzü emen, bu kötü paraziti söküp atmak gerçekten zor ve belki de imkansız bir iştir. Oysa ki, iyimserlik, maalesef , yaşamın süregen olumsuzlukları nedeniyle kolayca yara alır ve kaybedilebilir. Çevremiz bu tür insanların örnekleriyle dolu değil mi?

Şimdi şöyle bir çocukluk, gençlik ve öğrencilik yıllarımızı anımsayalım.Sürekli negatif davranış sergileyen, herşeye karşı olumsuz yaklaşımlar gösteren karamsar arkadaşlarımızı, tanıdıklarımızı düşünelim.Aradan geçen onca yıl sonra, bir sebeble veya tesadüfen karşılaştığımızda, kaçı gerçek bir mutluluğu yakalayabilmiştir acaba?Çok fazla örnek verebileceğimizi zannetmiyorum.

      Şimdi de tersini düşünelim, iyimser, yaşama sürekli olumlu bakan arkadaşlarımızı, tanıdıklarımızı yani. Aradan geçen onca yıl sonra hangi durumdalar acaba. Ben bir örnek vereyim.Lise yıllarından tanıdığım bir arkadaşım vardı. Sevgi ve neşe dolu, dost canlısı, yüzünden tebessümü hiç eksik olmayan, dünya tatlısı bir arkadaştı.Yıllar sonra benim adresimi bulup yanıma geldi. Saçları eskisi gibi gür değildi ama hala siyahtı, benden çok daha genç gösteriyordu ve yüzündeki o sıcak, sevecen, insanın içini ferahlatan tebessümü hiç değişmemişti. Küçük bir boya atölyesi işinden başlayıp, bunca krize rağmen, işini geliştirmiş, başarıyı yakalamıştı.Çok daha önemlisi mutluydu ve gözleriyle mutluyum diyebiliyordu. Sizin de buna benzer örneklerinizin çokça olduğundan hiç şüphem yok.      

Gerçekten de yaşama iyimser gözle bakılabildiğinde, büyük sorunları dahi, çoğu kez kolayca çözebilmek, en azından çözebilecek gücü bulmak mümkün.

Ayrıca, kendi tecrübelerime dayanarak, iyimser insanların hastalıklarının tedavi yöntemlerine, karamsar olanlara göre çok daha çabuk ve olumlu yanıt verdiğini belirtmeliyim. Gördüğüm o ki, tıbbın henüz kesin nedenini ve çaresini bulamadığı, çeşitli kanser hastalıkları, yaşama gücünü, istek ve arzularını kaybeden karamsar insanlarda hem daha çok görülüyor hem de daha hızlı seyrediyor.
          
      Meslek hayatımın yirminci yılını doldurmakta olduğum şu günlerde, hocamın bana merdiven başında söylediği o sözü düşünüyorum da; yaşlılılığı hayatın bir şakası olarak algılayabilecek ölçüde bir iyimserlik, insanı ölümden kurtaramasa bile, en azından daha mutlu bir yaşam sürmesini sağlayabiliyor.
          
      Yani mutluluğun bir yolu, evet bir yolu da, yaşama olumlu bakabilmekten, bir başka deyişle bardağın dolu tarafını görebilmekten geçiyor.Bardağın hangi tarafını görebileceğimizin temelleri ise çocukluk ve belki de bebeklik çağlarımızda atılmaya başlıyor.

      Yaşamın gülen yüzü, yüzünüzde olsun, sağlık ve mutluluk dileklerimle... :)
          

.Eleştiriler & Yorumlar

:: kutlama
Gönderen: Serap ETİKE / , Türkiye
12 Temmuz 2017
Güzel, tutarlı, bilgilendirici, akıcı bir yazı, kutluyorum. Serap Etike

:: Hayatın kendidi büyük bir şaka aslında
Gönderen: sedat / , Türkiye
2 Kasım 2010
Eni olmazsa ömrün, boyu olmuş ne çıkar der bir düşünür. Ancak hayatın enini de iyimserlıkle doldurabilsek keşke. Hayatı çok ciddiye almak gibi bir alışkanlığımız var ne yazık ki. Aslında hayatın kendisi belki de şaka. Hayatı şaka olarak kabul edersek işte o zaman yüzümüzden gülümseme hiç eksik olmaz sanırım. Gözlerinin içi gülüyor tabiri umarım hepimize nasip olur. Selamlar ve gülümsemelerimle Sedat Yalcın

:: merhaba
Gönderen: zeliha gökkan / Urfa/Türkiye
1 Kasım 2004
sevgili hocam, yaşlanma fikrini birçoğumuz kabullenemiyoruz , sanırım şakayı kaldıramayan kişiler çoğunlukta.. kabul etsek de etmesekte kaçınılmaz sona adım adım ilerliyoruz.yapmamız gereken yaşımıza yaş katmak yerine her yaşımızı doya doya yaşayıp yaşamdan nasibini almış yetişkinler olmayı başarabilmek...selam ve saygılar..ecz.zeliha gökkan

:: HAYAT HER YAŞTA GÜZELDİR!
Gönderen: Nuray Lale / Bielefeld/Almanya
13 Eylül 2003
Sevgili Levent Bey, Yazınızı zevkle okudum, içinde birçok hayati gerçeği yansıtmışsınız... Yaşama olumlu bakabilmek öğrenilmesi gereken bir sanattır, Sizin de dile getirdiğiniz gibi. Bazan insan hayata yaşadığı olumsuzluklardan dolayı olumlu bakamaz. Öyle anlar vardır ki, olumsuzluklar zincirleme işler. Buna rağmen positif düşünebilmek demek, o zinciri kırmak demektir... Çünkü ne düşünüyorsak, o gelir başımıza. Pozitif düşünce her zaman kendine güvenle bağlantılıdır. İnsan hayatı boyunca zaman zaman kendine güvenini yitirebilir, kendi benliğini bile yitirmek doğal... Ancak yitirelen değerler istenirse her zaman yeniden kazanılabilir. Yaşamımız boyunca bir şahsiyet kazanmaya çalışırız. Şahsiyet insanın karakter yapısı, duygu düşünce ve davranış şeklidir. Bu yolda ne kadar ilerlersek, çevremizdeki insanlara o derece ışık saçarız, güven ve huzur veririz. Güzel bir ahlak yapısı, doğru bir davranış şekli, insanın kendi kendisini eğitmesinden geçer. Pozitif düşünce şekli de sadece hayatı seven insanlarda mevcuttur. Genç ve güzel olmak en yüksek değer değildir. Insan yaşlandıkça enteresan yönleri ortaya çıkar. Çünkü o zaman 'olgunluk' denen daha da değerli bir kavramla karşılaşırız. Hızlı yürümek belki gençlere mahsus kalır, ancak 'emin adımlarla' yürümek yaşlıların işidir. Sevgilerimle Nuray Lale (Eğitim ve Sağlık Bilimcisi)

:: İyi veya kötü bir şaka. Fark etmez!...
Gönderen: Naime Erlaçin / Ankara
7 Eylül 2003
Pozitif düşünce ve pozitif enerjiye inanırım ben. Yazınız da bir anlamda bu inancımı doğrulamış oluyor. Sorunlarımız ne olursa olsun, mutluluğu bir ucundan yakalamak gerekir diye düşünüyorum...Güzel bir yazıydı. "Yaşamın gülen yüzü" üzerinizden eksik olmasın!...Dostlukla...Naime Erlaçin

:: Yaş dediğimiz nedir ki!
Gönderen: Kâmuran Esen / Bolu / Mudurnu
8 Mayıs 2003
Merhaba Levent Bey; Yaş dediğimiz nedir ki! O yalnızca bir sayı.Ha 18 olmuş, ha 38, ha 48....(Bu bir teselli ve benim geliştirdiğim bir savunma mekanizması.) 49 yaşıma giriyorum.Hocanız gibi, ben de yaşlılığı bir şaka kabul ediyorum.Onu yok sayıyorum.Bu yaşımda, haftada üç - dört gün sabahları 8 km yürüyorum.Hâlâ kırmızı ceket giyiyorum, hayAli ve benden uzzaktaki sevgilime aşk şiirleri yazıyorum....Kısacası, hocanızın sözleri benim rehberim.Yaşlılık bana şaka yapıyor, ben de onu hiç ciddiye almıyorum. Güzel bir yazıydı,Teşekkürler. Selâmlar,saygılar. Kâmuran Esen




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Altın Pati (Mayra’ya) [Şiir]
Zor Olan [Şiir]
- Söz - [Şiir]
Unutmuşum [Şiir]
Sevdiğim [Şiir]
İronik Hayat [Şiir]
Sessiz Bekleyiş [Şiir]
Yaşamaktan Başka [Şiir]
Karanfil Korkusu [Şiir]
Ölüm Uzatma Elini [Şiir]


Levent Ümit Temiz kimdir?

1960 İstanbul doğumlu. İç hastalıkları uzmanı, Şiir kitabı : \'Merhaba\', 2000 Mayıs

Etkilendiği Yazarlar:
Orhan Veli Kanık, Cahit Sıtkı Tarancı


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2018 | © Levent Ümit Temiz, 2018
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.